ျမန္မာစာသည္ တို႔စာ၊ ျမန္မာကားသည္ တို႔ကား

ဘာလိုလိုနဲ႔ ႏိုင္ငံျခားဇာတ္ကားေတြ၊ ႏိုင္ငံျခားသီခ်င္းေတြကို ပိတ္သိမ္းခဲ့တာ ဆယ္စုႏွစ္တစ္ခုစာေလာက္ေတာင္ရွိေတာ့မွာပဲ။ 

ေကာင္းတယ္ … က်ဳပ္ကေတာ့ ေထာက္ခံတယ္ … လူသတ္မႈ၊ မုဒိမ္းမႈေတြ က်ဴးလြန္ၾကတာ ဒီအဂၤလိပ္ကားေတြေၾကာင့္။

အိမ္ေထာင္ေရးေတြ ေဖာက္ျပန္ကုန္တာ ဒီကိုရီးယားကားေတြေၾကာင့္။

အခုလို လုပ္လိုက္တာ သိပ္ေကာင္းတယ္၊ အခုဆို တစ္ႏိုင္ငံလံုး ျမန္မာကားပဲၾကည့္ရေတာ့တယ္။ အေခြဆိုင္ေတြမွာလည္း ႏိုိုင္ငံျခားကားေတြ မရွိေတာ့ဘူး။  

႐ုပ္သံလိုင္းေတြကလည္း မလႊင့္ေတာ့ဘူး။ ႐ုပ္ရွင္႐ံုေတြမွာေတာင္ မတင္ရေတာ့ဘူး။

ဒါေတာင္ ႏိုင္ငံျခားကားကိုျဖတ္မရတဲ့လူေတြက ရွိေသးတယ္။ အဲ့သည္ေတာ့ ဘယ္လိုလုပ္လဲဆိုေတာ့ အိမ္တံခါးေတြ အလံုပိတ္ၿပီးခိုးၾကည့္ၾကတယ္။

ရပ္ကြက္က သတင္းပို႔လို႔တက္ဖမ္းရင္ တရားမဝင္ရန္းနင္းမန္းအေခြေတြနဲ႔ ကိြခနဲမိၿပီး အိမ္လံုးကၽြတ္ေထာင္ေတြတန္းေတြ က်ကုန္ၾကေကာ။

တခ်ဳိ႕လူငယ္ေတြလည္း ဖုန္းထဲမွာ ႏိုင္ငံျခားကားေတြ ခိုးထည့္ၿပီး တိုက္ႀကိဳတိုက္ၾကားမွာ အုပ္စုဖြဲ႕ၿပီးၾကည့္ၾကတာ။ ႏိုင္ငံျခားကားေတြကို ေအာက္လမ္းကဝယ္ဖို႔ မိဘေတြဆီကပိုက္ဆံေတာင္း … မရရင္ ေသာင္းက်န္း … တခ်ဳိ႕
ဆုိ ေျခလြန္လက္လြန္ေတြျဖစ္ၿပီးေထာင္က်။

ေနာက္ေတာ့ ဥပေဒအသစ္တစ္ရပ္ ထပ္ထြက္လာတယ္။ ႏိုင္ငံျခားကားစြဲေနတဲ့ သူမွန္သမွ်ကို ပစ္မိန္႔ေပးလိုက္တယ္။ တစ္ႏွစ္ထဲမွာတင္ လူေပါင္းသန္းခ်ီေသ တာ … လမ္းႀကိဳလမ္းၾကားမွာ blue ray အေခြြႀကီးပိုက္ၿပီး ေသနတ္ဒဏ္ရာနဲ႔ ေသေနတဲ့ လူေတြ၊ ရဲစခန္းအေရွ႕ေရာက္မွ အဂၤလိပ္သီခ်င္း ring tone ထည့္ထားတဲ့ ဖုန္းထျမည္လို႔ ေသပြဲဝင္ခဲ့ရတဲ့လူေတြ … မိုက္ပါေပ့။

တခ်ဳိ႕ ႏိုင္ငံျခားကားစြဲေနတဲ့လူေတြလည္း ကိုယ္တိုင္လာအဖမ္းခံံၾကတာေပါ့။ ေဆး႐ံုေတြမွာ ႏိုင္ငံျခားကားလာျဖတ္တဲ့ လူေတြလည္း ဒုနဲ႔ေဒး တခ်ဳိ႕ဆို အခုႏိုင္ငံျခားကားျပတ္ၿပီး ျမန္မာကားေတြၾကည့္တဲ့ လူေကာင္းျပန္ျဖစ္ေနၾက
ၿပီ။ တခ်ဳိ႕ကေတာ့ ႏိုင္ငံျခားကား မၾကည့္ရမေနႏိုင္တာေၾကာင့္ ေျခတုန္လက္တုန္ေတြျဖစ္၊ ကေယာင္ကတမ္းေတြေျပာ၊ ေဆး႐ံုကျပတဲ့ ျမန္မာကားၾကည့္ေနရင္းတန္းလန္း မ်က္လံုးႀကီးျပဴး ပါးစပ္ႀကီးဟၿပီး အသက္ဆံုး႐ႈံးခဲ့ရတဲ့ လူေတြလည္း ရွိေလရဲ႕။

က်ဳပ္လား … ျမန္မာလိုဝတၳဳေရးတယ္ ဇာတ္ၫႊန္းေရးတယ္၊ ျမန္မာကားကို က်ဳပ္ကိုယ္တိုင္ဒါ႐ိုက္တာလုပ္ၿပီး ႐ိုက္တယ္။ ဘာႏိုင္ငံျခားကားမွ မၾကည့္ဘူး၊ 

ကိုယ္ပိုင္အေတြးနဲ႔ ေရးခ်င္တာေရးတယ္၊ ႐ိုက္ခ်င္သလို ႐ိုက္တယ္။ ၾကည့္ခ်င္တဲ့လူ ၾကည့္မွာပဲေလ။ 

ႂကြားရအံုးမယ္ … က်ဳပ္က အေပါင္းအသင္းလည္း တယ္ဆံ့သကိုးဗ်။ ကြန္ဂ်ဴရင္တို႔ ေစာတို႔႐ိုက္တဲ့ဒါ႐ိုက္တာ သိတယ္ဟုတ္။ ဖက္စ္အန္ဖ်ဴးရီးယက္စ္ဆိုလားဘာလား၊ အလကားေနကားေမာင္းျပေနတဲ႔ကားေလ (ကိုယ္ေတြဆီ
က ဘီအမ္ကားေတြေလာက္ေတာင္ မျမန္ဘဲနဲ႔မ်ား ႐ုပ္ရွင္႐ိုက္ျပေနေသးတယ္) အယ္ … အဲဒီကားတစ္ကားလည္း ႐ိုက္ခဲ့ေသးေလရဲ႕။ ဘယ္သူရွိမလဲ…မ ေလးတ႐ုတ္ ဒါ႐ိုက္တာဂ်ိမ္းစ္ဝမ္ေလ၊ ဒီေကာင္ႀကီးက ႏိုင္ငံျခားကားေတြ႐ိုက္
ရေတာ့ ဘဝင္ေလဟပ္ၿပီး က်ဳပ္ကို မဆက္သြယ္ေတာ့တာၾကာေပါ့။

အခုက်ေတာ့လဲ အိမ္ကိုေရာက္ခ်လာတာ ျဗဳန္းစားႀကီး။

"ေဟ့ေကာင္ ငေဇ … မင္းတို႔ႏိုင္ငံက ဘာအခ်ဳိးခ်ဳိးတာလဲ"

ခရီးေရာက္မဆိုက္ က်ဳပ္ကိုရန္ေတြ႕ပါေလေရာ။

"ဘာကိုတံုး ငဝမ္ရ"

"ႏိုင္ငံျခားကားေတြ မၾကည့္ရဘူးဆို"

"အင္းေလ … မင္းတို႔ကားေတြက ေကာင္းက်ဳိးထက္ ဆိုးက်ဳိးက ပိုမ်ားေနတာကိုး"

"ဘယ္လို … ဘယ္လို"

"မင္း႐ိုက္တဲ့ ဖက္စ္အန္ဖ်ဴးရီးယပ္စ္ ကားေလ"

"အင္းေလ အဲ႔ဒါဘာျဖစ္လဲ"

"အတုခိုးမွားလို႔ ငါတို႔ေနျပည္ေတာ္ အျမန္လမ္းမွာ ေသတဲ့လူမနည္းဘူး"

"အယ္"

"ေနာက္ ဟိုသရဲကားမွာလဲ ဆြဲႀကိဳးခ်ေသတဲ့အခန္းက ႐ိုက္ျပရေသးတယ္"

"ေအာင္မာ … မင္းတို႔ ျမန္မာကားမွာေကာ မပါလို႕လားကြ"

"ပါတယ္ေလ … ဒါေပမဲ့ မပီျပင္ဘူး၊ မင္းတို႔ကပီျပင္တယ္။ အဲ႔ဒါေၾကာင့္ ပိတ္တယ္ ကဲ"

"ဟင္"

ဂ်ိမ္းစ္ဝမ္ ႐ွဴး႐ွဴးရွားရွားျဖစ္သြားတယ္။

"ေအး မင္းတို႔ျမန္မာကားေတြကိုလဲ ငါတို႔ဆီမွာ တရားစီရင္တဲ့ ေနရာမွာပဲ သံုးတာကြ ရွင္းလား"

"ဆိုစမ္းပါအံုး"

"ေသမိန္႔က်တဲ႔လူကို ႀကိဳးမေပးေတာ့ဘူး၊ လက္ထိပ္ေျခထိပ္ခတ္ၿပီး ျမန္မာကားထိုင္ၾကည့္ခိုင္းတယ္၊ မ်က္စိမွိတ္တာနဲ႔ နားရင္းတစ္ခ်က္အုပ္တယ္"

"ဟယ္ အဲ့သည္ေတာ့ …"

"ကားတစ္ဝက္မွာတင္ပဲ ကိုယ့္ကိုယ္ကို လည္ပင္းညႇစ္ၿပီး သတ္ေသကုန္ၾကတယ္ေလ"

"ဟင္"

ဒါေတာ့ ဒီတ႐ုတ္ တဆိတ္လြန္သြားၿပီ၊ ဧည့္သည္မို႔လို႔သည္းခံေနတာကို အေကာင္းမွတ္ေနတယ္။

"ဒီမွာ ငဝမ္ … ျမန္မာကားကို မၾကည့္ဖူးဘဲနဲ႔ ျမန္မာကားမေကာင္းေၾကာင္း ေဝဖန္တဲ့လူကို ငါအမုန္းဆံုးပဲ …"

"ဒါဆို မင္းရဲ႕ေကာင္းလွပါခ်ည္ရဲ႕ဆိုတဲ့ ဇာတ္ကားေလးတစ္ကားေလာက္ ငါ့ကိုျပေလ"
အဟက္ … ပြဲကေတာ့လွၿပီ ၊ က်ဳပ္

မခိုးမခန္႔ ၿပံဳးလိုက္တယ္။

"ေအး ျမန္မာကားဆိုတာ ဘာဆိုတာကို မင္းသိေစရမယ္ ငဝမ္ … မင္းသိေစရမယ္ "

က်ဳပ္အိမ္ခန္းထဲဝင္ၿပီး အေခြတစ္ေခြ ထုတ္လာခဲ႔တယ္။

"ေရာ့ ဒီအေခြကို မင္းလက္နဲ႔မင္း စက္ထဲထိုးလိုက္ ငဝမ္၊ အဲဒါ ငါကိုယ္တိုင္ေရး ငါကိုယ္တိုင္႐ိုက္ထားတဲ့ ငါ့ကား"

ငဝမ္ အေခြကိုလွမ္းယူၿပီး cover ေပၚကနာမည္ကို အသံထြက္ဖတ္လိုက္တယ္။

"ဟင္ … Love/Like/Drift Apart/Married ဆိုပါ့လား"

"အဟင္း … ကားနာမည္ကို မင္းေႂကြသြားၿပီမလားကြ ေဟ။ ဒီေခတ္မွာ ဘယ္ျမန္မာကားမွ ျမန္မာနာမည္မေပးေတာ့ဘူး အကုန္ေခတ္မီကုန္ၾကၿပီ ဟင္း ဟင္း"

ဂ်ိမ္းစ္ဝမ္ ဘာမွျပန္မေျပာႏိုင္ရွာဘူး၊ တုန္ခ်ိတုန္ခ်ိနဲ႔ ေအာက္စက္ထဲအေခြထိုးထည့္လိုက္တယ္။

စလာလာခ်င္းမွာ ကြင္းျပင္က်ယ္ႀကီးထဲမွာ မင္းသားနဲ႕မင္းသမီး တစ္ဖက္စီကေနေလွ်ာက္လာတယ္္။ တီးလံုးက လည္း ေကာင္းဘိြဳင္ကားေတြက တီးလံုးမ်ဳိး။

မင္းသားကလဲ ဘာမွမရွိတဲ့ကြင္းျပင္ႀကီးကို ေခါင္းကိုခ်ာလပတ္ရမ္းၿပီး လိုက္ၾကည့္တယ္။ မင္းသမီးကလည္း ဘာမွမေရးထားတဲ့ စာအုပ္အလြတ္ႀကီးကို အသည္းအသန္ဖတ္ေနတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ တစ္ေယာက္
ကိုတစ္ေယာက္ လံုးဝမၾကည့္ဘူး။ ျမင္တယ္ေနာ္ … ဒါေပမဲ့ မၾကည့္ဘူး။

"ဝုန္း"

"အံမေလး"
အျပင္က ငဝမ္ပါ ဖင္တႂကြႂကြျဖစ္သြားတယ္။

"ဟာ အလြတ္ႀကီးကို ဝင္တိုက္ပဟ"
"ေအး အဲ့ဒါ မင္းသားနဲ႔မင္းသမီး အမွတ္မထင္စေတြ႕တဲ့အခန္း။ ကိုရီးယားကားေတြလို ေတ့လြဲတာမဟုတ္ဘူး။

ေပၚတင္တိုက္တာ … အဲ႔ဒါျမန္မာကြ ဟက္"

မင္းသမီးရဲ႕ စာရြက္အလြတ္ေတြကို မင္းသားက ကူေကာက္ေပးတယ္၊ ေနာက္ဆံုးအရြက္မွာ လက္ခ်င္းထိမိသြားတယ္။
"အို"

မင္းသမီးရွက္ေသြးျဖာတယ္။ အျပင္ကငဝမ္ပါ မ႐ိုးမ႐ြျဖစ္သြားတယ္။ မင္းသားနဲ႔ မင္းသမီးအၾကည္စိုက္တယ္။ ေနာက္ခံသီခ်င္းက L လြန္းဝါရဲ႕ အခ်စ္မ်က္ဝန္း။

"ငဝမ္ၾကည့္ႏွင့္ကြာ ငါေရခ်ဳိးလိုက္အံုးမယ္"

ကိုယ္႐ိုက္ထားတာ ကိုယ္သိတယ္ေလ .. သီခ်င္းဆံုးတဲ့အထိ မင္းသားမ်က္လံုးနဲ႔ မင္းသမီးမ်က္လံုးကိုတစ္လွည့္စီ႐ိုက္ျပခဲ့တဲ့ဥစၥာ … ဟိ ဟိ။

က်ဳပ္ေရခ်ဳိးခန္းထဲကထြက္လာေတာ့ သီခ်င္းဆံုးတာနဲ႔ ကြက္တိ။

တီးလံုးသံ တိခနဲရပ္သြားတယ္။ မင္းသားက မပြင့္တပြင့္ေလး ပါးစပ္ဟလာၿပီး။

"ဖ႐ူး … ဖ႐ူး … ဖရူး …"
"ဟဲ႔ … ေသာက္ပလုတ္တုပ္ ဘာသံႀကီးတံုး "

"ကြင္းထဲမွာဆိုေတာ့ ေလတိုးသံဝင္တာပါ ငဝမ္ရာ။ သရဲကား႐ိုက္ေနၿပီး ေၾကာက္ျပေနတယ္"

"မင္း … မင္း … မင္းသားက ဘာေျပာလိုက္တာလဲ ဟင္"

"မင္းကိုခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာတာ"

"ဟင္ ေၾသာ္"

ႏွစ္ေယာက္သား ဆက္ထိုင္ၾကည့္ၾကတယ္။

မင္းသမီး မ်က္ႏွာေလးငံု႔သြားတယ္၊ ၿပီးေတာ့ ျဖည္းျဖည္းခ်င္းျပန္ေမာ့လာတယ္။

"ဖ႐ူး ဖ႐ူး ဖ႐ူး"

"ဘာ ဘာေျပာတာလဲ"

ေၾသာ္ … ဒီတ႐ုတ္က တစ္မ်ဳိး၊ ၾကည့္ရတာ ဖီးလ္ပ်က္ပါ့။

"ကြ်န္မစဥ္းစားပါရေစအံုးလို႔ ေျပာတာကြာ"

မင္းသမီး စဥ္းစားတယ္။ ေလးေလးနက္နက္စဥ္းစားတယ္ ဘဝနဲ႔ရင္းၿပီး ခ်စ္သင့္မခ်စ္သင့္ကို စဥ္းစားတယ္။

"ေတြ႕လား အဲ့ဒါ ငါတို႔ျမန္မာကြ အခ်စ္ကိစၥကို ဘဝနဲ႔ရင္းၿပီးကိုစဥ္းစားတာ၊ မင္းတို႔လို ဘားမွာေတြ႕ၿပီးတာနဲ႔ ခုတင္ေပၚေရာက္သြားတာ မဟုတ္ဘူး"

မင္းသမီးစဥ္းစားလို႔ဝေတာ့ ေခါင္းညိတ္ျပတယ္၊ ပါးစပ္ကလဲေျပာတယ္။"ဖ႐ူး ဖ႐ူး"

"ဟင္ မင္းေျပာေတာ့ ဘဝနဲ႔ရင္းၿပီး စဥ္းစားတာဆို"

"ေအးေလ … စဥ္းစားၿပီးၿပီပဲဟာ .. ဘာလဲ ႏွစ္နဲ႔ခ်ီၿပီးစဥ္းစားျပရမွာလား၊ ႐ွဴတင္စရိတ္ မင္းျပန္ေပးမွာမို႔လား"

"အယ္ ငါေျပာတာက"

"မေျပာနဲ႔ … ငါဒါ႐ိုက္တာ ငါသိတယ္ ၾကည့္စရာရွိတာ ဆက္ၾကည့္"

"အု"

မၾကာဘူး မင္းသားနဲ႔မင္းသမီး ခ်စ္သူေတြျဖစ္သြားတယ္။ ပန္းၿခံထဲမွာလိုက္တမ္းေျပးတမ္းကစားၾကတယ္။

"ၾကည့္ထား ငဝမ္ ငါတို႔ႏိုင္ငံက လပ္ဖ္ဆင္းန္ဟာ ဘယ္ေလာက္သန္႔ရွင္းလဲဆိုတာ… မင္းတို႔လို ကစ္ဆင္ဆြဲျပမွ လပ္ဖ္ဆင္းန္ျဖစ္တာမဟုတ္ဘူး၊ စိန္ေျပး လိုက္တမ္းနဲ႔လဲ လပ္ဖ္ဆင္းန္ျဖစ္တယ္
ကြ မွတ္ထား …"

"ေအးေနာ္"
သစ္ပင္တစ္ပင္အေနာက္ကို မင္းသမီးကေျပးပုန္းတယ္၊ မင္းသားက အပင္ကို ပတ္ရွာတယ္၊ မင္းသမီးက ပတ္ပုန္းတယ္။

"ဒါက တူတူပုန္းတမ္း"

"ဟင္ … ေၾသာ္"

"ေဟာဒါက ၾကက္ဖခြပ္တမ္း"

"မင့္ … မင့္ဟာက လပ္ဖ္ဆင္းန္ပါေနာ္"

"လပ္ဖ္ဆင္္းန္ပါကြ"

အဲ႔သည္အခ်ိန္မွာပဲ ခ်ဳံေတြထဲကေန လူဆိုးေတြထြက္လာတယ္။

မင္းသားက တစ္ေယာက္၊ လူဆိုးက ငါးေယာက္။

ဒါေပမဲ့ တစ္ေယာက္ခ်င္းစီ တန္းစီၿပီး မင္းသားနဲ႔ခ်ရတယ္။ အလွည့္ေက်ာ္လို႔ေတာင္ မရဘူး။

"မင္းတို႔ႏိုင္ငံက ရန္ျဖစ္တာတစ္မ်ဳိးပါလားဟ"

"အဲ့ဒါစည္းကမ္းရွိတာ၊ တန္းစီၿပီး တစ္ေယာက္ၿပီးမွ တစ္ေယာက္ခ်ခြင့္ရွိတယ္၊ မင္းတို႔ႏိုင္ငံမွာ အဲ့သည္စနစ္ရွိလား ေျပာ"

"ဟင္ အယ္ မရွိ"

လူဆိုးက မင္သားကိုထိုးတယ္။ မင္းသားမေရွာင္ဘူး။ ဒါေပမဲ့ မထိဘူး လူဆိုးက ေခ်ာ္ထိုးတာေလ။

"ဟာ မင့္ မင္းသားကလဲမေရွာင္ပါ့လား"

"ဟ မင္းသားက မင္းသားေလ။ သူ႔ကို ကုန္းကုန္းကြကြေရွာင္ခိုင္းလို႔ရမလား။ ေခြ်းေတြထြက္ကုန္ရင္ မိတ္ကပ္ပ်က္မွာေပါ့ဟ"

"ဟယ္"

"မပူနဲ႔ လူၾကမ္းေတြ သူတို႔ဘာသာ ေခ်ာ္ထိုးလိမ့္မယ္"

ဘယ္ေခ်ာ္ထိုးတယ္၊ ညာေခ်ာ္ထိုးတယ္။ မင္းသားက လူူဆိုးကုိ နဖူးေတာက္လိုက္တယ္၊ လူဆိုးႏွစ္ပတ္ကၽြမ္းပစ္ၿပီး ပက္လက္လန္က်သြားတယ္။

"ဟာ"

ငဝမ္ေႂကြသြားၿပီ၊ မေႂကြခံႏိုင္႐ိုးလား… နဖူးေတာက္တဲ့အခန္းကို စလိုးမိုးရွင္းနဲ႔ကိုျပတာေလ အဟင္း။

အဲ့သည္အခ်ိန္မွာ လူၾကမ္းတစ္ေယာက္က အိတ္ထဲကိုလက္ႏိႈက္ၿပီး ျဖည္းျဖည္းခ်င္းျပန္ထုတ္တယ္။

"ဟင္ လက္ညႇိဳးႀကီး"

"ဓားထည့္႐ိုက္ရင္ အတုခိုးမွားၿပီး ဓားထိုးမႈေတြ ျဖစ္ကုန္မွာေပါ့"

"ညႇယ္"

"လက္ညႇိဳးဆိုေတာ့ အျပင္မွာတကယ္လုပ္လဲ ကလိပဲထိုးလို႔ရမွာ ဟိ ဟိ" လူၾကမ္းက မင္းသားကို လက္ညႇိဳးနဲ႔ ေျပးထိုးတယ္။

"ဇြက္"

"ဟင္ ဇြတ္တဲ့"

မင္းသားမ်က္ႏွာ႐ံႈ႕မဲ့သြားတယ္။ ပါးစပ္ကေန တံေတြးေတြစီးက်လာတယ္။

"ဟာ ေသြး … ေသြးထြက္ရမွာမဟုတ္ဖူးလား"

"ေၾသာ္ ကဲ … ေသြးထြက္သံယိုေတြ မ႐ုိက္ပါဘူးဆို"

"ဟင္ … ေၾသာ္"မင္းသား ေခြက်သြားတယ္။

"ေမာင္ ေဟာင္ ေဟာင္ ေဟာင္"

ဘာအမိုးမွမရွိတဲ့ပန္းၿခံထဲမွာ မင္းသမီးရဲ႕ အက္ကိုးသံႀကီးက ဟီးလို႔။

"ေသသြားေရာလား"

"မေသပါဘူး ေဆး႐ံုခဏတင္ထား႐ံုပါ"

မင္းသားအနားမွာမရွိေတာ့ မင္းသမီးခမ်ာ အိမ္ထဲမွာငုတ္တုတ္ထိုင္ၿပီး လြမ္းတာေပါ့။ ခုတင္ေပၚမွာလြမ္းတယ္၊ ဝရန္တာမွာလြမ္းတယ္၊ ၿခံထဲမွာ ဒန္းစီးၿပီးလြမ္းတယ္၊ လက္ပိုက္ၿပီးမတ္တတ္မတ္တတ္္ လြမ္းတယ္။
အဲ့သည္အခ်ိန္မွာပဲ လူတစ္ေယာက္ ျဗဳန္းဆို အိမ္ထဲဝင္လာတယ္။

"သူ … သူက…"

"ပေထြး"

"ဘယ္လိုျဖစ္ၿပီး အခုမွေပၚလာတာလဲ"

"အခုမွ လိုလို႔ေပါ့ကြ"

"ေၾသာ္"

လူႀကီးက မင္းသမီးကိုေပြ႕ခ်ီလိုက္တယ္။

"ရွင္ ဘာလုပ္တာလဲ လႊတ္ေနာ္ …"

"ကိုႀကီးက ခ်စ္လို႕ပါကြာ"

မင္းသမီးကို ခုတင္ေပၚတင္လိုက္တယ္။

"ၾကည့္ထား ငဝမ္ ငါတို႔ျမန္မာကားမွာ အယုတ္ညံ့ဆံုး sex အခန္းကိုေတာင္ ဘယ္လိုသိမ္ေမြ႕ေအာင္ ပညာသားပါပါ ႐ိုက္ျပထားသလဲဆိုတာကို ၾကည့္သြား လိုက္ … ဟား ဟား … အဲဒါ ျမန္မာကြ"ေကာင္းခန္းကေတာ့ စၿပီ။

"ရွင္ မယုတ္မာနဲ႔ အို အေမ့ …"ငဝမ္ တံေတြးမ်ဳိခ်တယ္။ ႏိုင္ငံျခားကား႐ိုက္ေနၿပီး ခုထိ ႏွာဗူးထတုန္း။

"အား …………"

မင္းသမီးရဲ႕ ေအာ္သံ … ကင္မရာက မ်က္ႏွာၾကက္က ပန္ကာကုိ႐ိုက္ျပတယ္။

"ဟာ"

ပင့္ကူအိမ္ေတြကို ႐ိုက္ျပတယ္၊ ေနာက္ခံတီးလံုးကလဲ ၾကမ္းေပ့ဆိုတာကို သံုးထားတာ၊ ဘယ္သူ စိတ္မလႈပ္ရွားဘဲ ေနမလဲ။

"ၾကည့္ထားငဝမ္ အဲ့ဒါပညာကြ ဟား ဟား ဟား"

ျပတင္းေပါက္ကေန ဟိုဘက္ၿခံထဲက သရက္ပင္ကသစ္ရြက္ကို ဇူးမ္ဆြဲျပတယ္၊ ေနာက္ဆံုး ၿခံေရွ႕မွာေဆာင့္ေၾကာင့္ထုိင္ေနတဲ့ေခြးကို ႐ိုက္ျပတယ္။

ေခြးက သင္ေပးထားသလားမွတ္ရတယ္။ အသံေနအသံထားနဲ႔ကို ထအူတာ။ ၾကားတာနဲ႔ကို ေက်ာခ်မ္းစရာ။

"ငါ … ငါ ဒီေလာက္ ေၾကာက္စရာေကာင္းတဲ႔ မုဒိမ္းခန္းကို တစ္ခါမွမၾကည့္ဖူးဘူး"

ငဝမ္ အသံေတြတုန္ေနၿပီ။

"ခလြမ္း"

"ဟာ … ဘာ ဘာျဖစ္တာလဲ ဟင္"

"မင္းသမီး အပ်ဳိရည္ပ်က္တာ"

"ဟင္ … အသံအက်ယ္ႀကီး"

"အဲ့ဒါပဲ မင္း အဲ့သလိုပိန္းလို႔ ႏိုင္ငံျခားကားပဲ ႐ိုက္ေနရတာ"

"အုမ္"

"ပန္းအိုးကြဲရင္ အပ်ဳိရည္ပ်က္တာကြ မွတ္ထား"

"ညႇယ္"

မင္းသမီး ငိုၿပီ၊ ငိုေနရင္းနဲ႔ေဘစင္ဆီကို ထေျပးၿပီးအန္တယ္။

"ဟင္ ဒါ ဒါက "

"ကိုယ္ဝန္ေလ "

"ဟယ္ ခ်က္ခ်င္းႀကီး"

"မင္းတို႔ဆီက ဒါ႐ိုက္တာေတြ ဟိုအခန္းပဲ႐ုိက္တတ္တယ္၊ ဗိုက္ႀကီးရေကာင္းမွန္းေတာ့ မသိဘူးမလား"

"ေဟ့ေအး"

ငတိ မ်က္လံုးေလးအဝိုင္းသားနဲ႔ ေခါင္းခါျပတယ္။ ေနာက္ၿပီး မ်က္ရည္ေတြစို႔တက္လာတယ္။

"ငါနားလည္သြားပါၿပီ သူငယ္ခ်င္း။ 

တကယ္ေတာ့ မင္းတို႔ျမန္မာကားေတြကသာ ေခတ္အမီဆံုးပါ"

"အဲ့ဒါ"

"ဘားေတြ ကလပ္ေတြမပါဘဲ ကြင္းျပင္ႀကီးထဲမွာတင္ ဖူးစာဆံုလို႔ရတယ္ဆုိတာ ငါတို႔မသိခဲ့ဘူး"

"ေအး"

"စိန္ေျပးလိုက္တမ္းကစား႐ံုနဲ႔ လပ္ဖ္ဆင္းန္ျဖစ္မွန္းမသိခဲ့ဘူး"

"ဥာဏ္သံုးရတယ္"

"ငါတို႔မွာ ဖိုက္တင္ခန္းကို မင္းတို႔လို စည္းကမ္းရွိရွိတန္းစီၿပီးခ်ရေကာင္းမွန္း မသိဘူး"

"တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ျပဳျပင္ေပါ့ကြာ"

"စိတ္အနာဆံုးက မုဒိမ္းခန္းကို ဒီလို႐ိုက္ျပလို႔ရမွန္း ငါမသိခဲ့ဘူး သူငယ္ခ်င္း"

"အဲ့ဒါ အႏုပညာပဲေလ"

"ငါႀကိဳးစားမယ္"

"ႀကိဳးစား"

"ဖက္စ္အန္ဖ်ဴးရီးယက္စ္မွာ ကားေတြကို အလုအယက္ၿပိဳင္ မေမာင္းခိုင္းဘူး။ စည္းကမ္းရွိရွိ တန္းစီၿပီးေမာင္းခိုင္းမယ္"

"ေမာင္းခိုင္း"

"ေစာကား အသစ္႐ိုက္ျဖစ္ရင္ ေသြးအစား တံေတြးသံုးမယ္"

"သံုး"

"လူသတ္ခန္းေတြပါရင္ မ်က္ႏွာၾကက္ကုိ ႐ိုက္မယ္"

"႐ိုက္"

"ပင့္ကူအိမ္ကို ႐ိုက္မယ္"

"႐ိုက္"

"ငါႀကိဳးစားမယ္ တစ္ေန႔ မင္းလို အရည္အခ်င္းျပည့္ဝတဲ့ ဒါ႐ိုုက္တာတစ္ေယာက္ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားမယ္"

"ဝမ္းသာလိုက္တာ သူငယ္ခ်င္းရာ"

ေနာက္ေတာ့ က်ဳပ္႐ိုက္ထားတဲ့ ျမန္မာကားေတြ အထပ္လိုက္ႀကီးမၿပီး ျပန္သြားေလရဲ႕။

"အင္း ပီတိျဖစ္မိတယ္ ငဝမ္ရာ"

ဒါေပမဲ့ သူ႔ဆီက အေခြတစ္ေခြက်န္ခဲ႔ေလရဲ႕။ ဘာရယ္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး၊အျပဳသေဘာနဲဲ႔ ေဝဖန္ၾကည့္တာပဲဆိုၿပီး စက္ထဲ ထိုးလိုက္တယ္။

"အံမယ္ … ကာလာေလးကစိုသားဟ။ ဒီေကာင္႐ိုက္ထားတာေတာ့ ဟုတ္ဟန္္မတူဘူး"

ကားက က်ဳပ္လုိဝါရင့္ဒါ႐ိုက္တာ တစ္ေယာက္ေတာင္စိတ္ဝင္စားေလာက္ေအာင္္ ေကာင္းေနတယ္။ ထူးထူးျခားျခား ဒီအဂၤလိပ္ကားက က်ဳပ္႐ိုက္တဲ့ကားေတြထက္ေတာင္ ေကာင္းေနေသးတယ္။

သ႐ုပ္ေဆာင္ထားတာကလဲ အပိုအလိုမရွိ ကြက္တိ။

မင္းသားႏွစ္ေယာက္စလံုးက တကယ့္ဝါရင့္ေတြျဖစ္ပံုရတယ္။ တစ္ေယာက္က အရပ္ရွည္တယ္၊ တစ္ယာက္က ညိဳညိဳ ပုပု။ အတြဲလည္းညီတယ္၊ စကားလည္း နည္းတယ္၊ တကယ့္ အက္ရွင္ကားစစ္စစ္။

"ဒီမင္းသားႏွစ္ေယာက္ေတာ့ ျမန္မာႏိုင္ငံကိုဖိတ္ၿပီး ငါ့ဇာတ္ကားထဲထည့္႐ိုက္အံုးမွပါ မွန္းစမ္း နာမည္ေတြ…"