ကြ်န္ေတာ္စာေရးဆရာ

"ဒါလား စာေရးဆရာ"

"ေအး ငါပဲေလ"

"ထီြ …"

"ငမ့္ … မ်က္ႏွာစင္တယ္ဟ"

"မ်က္ႏွာကိုပဲ ေထြးတာ"

"အုမ္ …"

"သူမ်ား စာေရးဆရာေတြၾကည့္စမ္း၊ လြယ္အိတ္ကေလး၊ အက်ႌအျဖဴေလး၊ ပုဆိုးေလးမ်က္မွန္ေလးနဲ႔ သပ္သပ္ရပ္ရပ္။ မင္းက်မွ ဆံပင္ေမြးက စုတ္တိစုတ္ပဲ့၊ ေဘာင္းဘီက ကားယားကားယား၊ နားကပ္ကပန္ထားေသးတယ္။ ၾကာကူလီ႐ုပ္နဲ႔စာေရးဆရာဆိုလို႔ မင္းပဲ ရွိတယ္"

"ဟယ္ …"

ကိုယ့္ဘာသာ လက္ဖက္ရည္စုပ္ေနတာကို ဘလိုင္းႀကီးလာခြပ္တာ။ သူတို႔ေျပာလဲေျပာခ်င္စရာပဲကိုး။

ကၽြန္ေတာ့္႐ုပ္က ဘယ္အခ်ိန္ၾကည့္ၾကည့္ ၿပီတီတီနဲ႔ရယ္လိုက္ရင္ေတာင္ ကေလကေခ် အၿပံဳးေလး။

တစ္ခါကလဲ လိုင္းကားစီးေတာ့ ျပႆနာတက္ေသးတယ္။

အဲ့သည္တုန္းက ပထမဆံုးစာအုပ္ထြက္ခါစ ေျမာက္ႂကြေျမာက္ႂကြေပါ့။

လိုင္းကားစီးတာက ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းရယ္။

"ေဟ့ေကာင္ ငေဇ … ဟို အဝါနဲ႔ ေကာင္မေလး မင္းကိုၾကည့္ေနတယ္၊ သိေနလား မသိဘူး"

"ဟုတ္လို႔လားကြာ"

စာအုပ္ထြက္ခါစဆိုေတာ့ ဘယ္သူပဲ စိုက္ၾကည့္ၾကည့္ ကိုယ့္သိတယ္ပဲ ထင္ေနတာ။ ဟိုတစ္ခါကလဲ လူႀကီးတစ္ေယာက္ ကိုယ့္ပဲစိုက္ၾကည့္ေနတာ။ အဲ့ဒါနဲ႔မေနတတ္ဘဲ (ကိုယ့္ ပရိသတ္ျဖစ္ေနရင္ မေကာင္းဘူးေလ) သြားေမးတာ။

"အဘ မ်က္လံုးႏွစ္ဖက္စလံုးတိမ္ကြယ္ေနလို႔ ပိုက္ဆံေတာင္းေနတာပါတဲ့ မင့္မသိပါဘူး" ဆိုၿပီး ေအာ္ႀကီးဟစ္က်ယ္ကို ရွင္းျပရွာတယ္။

ဒီတစ္ခါ အဲ့လိုျဖစ္ ဘယ့္ႏွယ့္လုပ္မလဲ။

"မင္းဟာက ဟုတ္လို႔လားကြာ …"

"ဟုတ္ပါတယ္ဆို … ျပန္ၾကည့္လိုက္ေလ …"

ျပန္ၾကည့္တယ္။

"ရယ္ျပလိုက္ရမလား"

"မရယ္ျပနဲ႔ … မ်က္လံုးနဲ႔ပဲ ေႂကြဆင္းလာေအာင္ ၾကည့္ပစ္…" ၾကည့္တယ္ မ်က္ရည္ပါစို႔တက္လာေအာင္ စိုက္ၾကည့္တာ။

"မ်က္ေတာင္မခတ္နဲ႔ေနာ္"

"ငါ မရေတာ့ဘူး

မ်က္လံုးေတြ စပ္လာၿပီ"

"မမွိတ္မိေစနဲ႔ ျပဴးထား… အဲ့ဒါမွ ဟိုက ျပန္က်မွာ"

မၾကာဘူး …

ေကာင္မေလး ရယ္ျပတယ္။

"ဟယ္ ရယ္ျပတယ္"

ကၽြန္ေတာ္လဲ ဘယ္ေနမလဲ ဟီးခနဲ ျပန္ရယ္ျပလိုက္တာေပါ့။

ေကာင္မေလး မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္သြားတယ္။

"ငါ ရယ္တာနည္းနည္းမ်ားသြားသလား"

ေကာင္မေလးက စာေရးဟန္လုပ္ျပၿပီး ေမးေငါ့ျပတယ္။

"ဟာ … ေရးတာေပါ့ ေရးတယ္ အသစ္ေတြအမ်ားႀကီးပဲ အားေပးတာေက်းဇူးေနာ္ အဟီ" "ဘတ္"

"ဟဲ့ ေသာက္ပလုတ္တုပ္"

ပခံုးေပၚလက္တစ္ဖက္က်လာတာ လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အမ်ဳိးသားတစ္ေယာက္ပဲ။

"ဟယ္ … သူလဲ တို႔ကိုသိေနတာလား"

"ဒီမွာေဟ့လူ … ေပါေၾကာင္ေၾကာင္ လုပ္မေနနဲ႔ ဟိုအစ္မက ကၽြန္ေတာ့္ကို ႐ံုးကစာရင္းရွင္းတမ္းကိစၥ လွမ္းေျပာေနတာ … ၾကားထဲကေန အသံေသးအသံ ေၾကာင္နဲ႔ ထထေအာ္မေနနဲ႔"

"ဟင္"

ဟိုေကာင္မေလးကို ျပန္ၾကည့္မိ တယ္။ စူးနင့္ေနေအာင္ စိုက္ၾကည့္လိုက္တယ္။

အိုး … ေကာင္မေလးရွက္သြားၿပီ။

ပါးေလးေတြနီလာတယ္ ၾကည့္ပါအံုး။

အင္းေလ … သူေလးစားအားက်ရတဲ့ စာေရးဆရာတစ္ေယာက္က ဘတ္စ္ ကားေပၚမွာ ဒီလိုမ်က္လံုးရြဲႀကီးေတြနဲ႔ ၾကည့္မယ္လို႔ဘယ္ထင္မလဲ။ ရင္ေတြ ခုန္ေနေတာ့မွာေပါ့။

ေကာင္မေလးလက္ ဆတ္ဆတ္ဆတ္ဆတ္နဲ႔ တုန္ေနတယ္။ သူ႔ရင္ဘတ္ကို သူ႔လက္နဲ႔ဖိလိုက္ဖို႔ ႀကိဳးစားေနၿပီ။

ကၽြန္ေတာ္လဲ မမွိတ္မသုန္ကိုၾကည့္တာေပါ့။

"ဟင္"

ဆြဲႀကိဳးကို အက်ႌထဲထည့္လိုက္တာ။

"ဟာ … ဒါ ဒါဆို ငါ့ကို ဘာထင္သြားတာေပါ့ေနာ္"သူငယ္ခ်င္းကလဲ အားေပးရွာတယ္။

"လူက စာေရးဆရာ … မ်က္လံုးက သူခိုးမ်က္လံုး …"

"ညႇယ္"

"မသိတဲ့လူဆို တိုက္ႀကိဳတိုက္ၾကား ထဘီလိုက္႐ုတ္ရင္း ကုန္ၾကမ္းဝလို႔ေတြ႕သမွ်ခ်ေရးရင္း စာေရးဆရာျဖစ္လာတာလို႔ပဲထင္ၾကမွာ၊ ႐ုပ္ကိုက မသမာ လိုက္တာ လြန္ေရာ …"

"ဂစ္"

တစ္ခါကလဲ စာအုပ္ဆိုင္အသစ္ဖြင့္ပြဲကို သြားျဖစ္တယ္။

စာေရးဆရာႀကီးေတြလဲ အမ်ားႀကီး လာၾကတာေပါ့။

ကိုယ့္စာအုပ္ကေလးလဲ ေလးငါးဆယ္အုပ္ရွိတယ္ေျပာေတာ့ စာအုပ္အားကိုးနဲ႔ လာတာေပါ့။

ဝယ္တဲ့လူရွိေတာ့လည္း လက္မွတ္ ထိုးေပးလို႔ရတာေပါ့။

အေပၚမွာ တျခားစာေရးဆရာႀကီးမ်ားနဲ႔ အာလူးဖုတ္လို႔ဝေတာ့ ေအာက္ဆင္းၿပီးထိုင္ေနတာေပါ့။

အဲ့သည္မွာတင္ လာဝယ္တဲ့သူေတြထဲက မမတစ္အုပ္က ကိုယ့္လက္ညႇိဳးႀကီးထိုးၿပီး လွမ္းေခၚပါေရာ။

"ေဟ့ ေကာင္ေလး… မင္း ဒီဆိုင္က မလား"

"ဟုတ္ကဲ့ …"

"ဒါေလး ခဏကိုင္ထား"

"ဟင္ ေၾသာ္"

"ဆရာေဇယ်ာ့စာအုပ္က"

"ဒီမွာပါ ခင္ဗ်"

"ဆရာ့လက္္မွတ္ေလးလိုခ်င္လိုက္တာ"

"ေၾသာ္ ရတယ္ေလ ေပးေလ"

"ဟယ္ ဆရာရွိတယ္ဟုတ္လား။ ဘယ္မွာလဲ အေပၚထပ္မွာလား"

ကၽြန္ေတာ္လည္း ရွင္းျပမေနေတာ့ဘူး။

လက္မွတ္ထိုးၿပီး ေဇယ်ာဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ပဲဆိုၿပီး စပ႐ိုက္လုပ္ပစ္မဟဲ့ ဆိုၿပီး ေဘာပင္န္ထုတ္လိုက္တယ္။

"ဟဲ့ ေကာင္ေလး ဘာလုပ္မလို႔လဲ"

ကၽြန္ေတာ္လဲ လက္မွတ္ကိုအျမန္ထိုးလိုက္တယ္။

"ဂြ်ိ … ဂြ်ိ … ဗ်စ္"

"ဟာ … လက္မွတ္မွာ တစ္ေကြးပို

သြားၿပီ"

"ဟယ္"

"အို"

"ကၽြန္ေတာ္ပဲ ဟီ ဟီ"

"ငါဝယ္တဲ့ စာအုပ္မွာ ခ်ီးတံုးပံုဆြဲရလား နင္ မိုက္႐ိုင္းလိုက္တာ"

"ဟင္ အဲ့ဒါ ကၽြန္ေတာ့္လက္မွတ္ေလ"

"နင့္လက္မွတ္ ငါကဘာလုပ္ရမွာလဲ က်ပ္မျပည့္ဘူးလား ဟမ္"

"လုပ္ၾကပါအံုး …ဝိုင္းရွင္းျပၾကပါအံုး … အီး ဟီး ဟီး"

အသံၿဗဲႀကီးနဲ႔ေအာ္ေတာ့မွ အေပၚထပ္က လူေတြဆင္းလာၿပီး ရွင္းျပရတယ္။

ဒါေတာင္ မယံုခ်င့္ယံုခ်င္ …

"ေဆာရီးေနာ္ … ဆရာ"

"ရပါတယ္ဗ်ာ"

"သမီးက ဆရာ့ကိုဒီေလာက္ဂ်ေလဘီဆန္မယ္မွန္းမထင္ထားမိလို႔ အဟင္း အဟင္း …"

"ဟင္ … ေၾသာ္"

"လူကသာ ကေလကေခ်ဆန္တာပါ လက္မွတ္ေလးက်ခ်စ္စရာေလး၊ ခ်ီးတံုးေလး ေရႏူးေနသလိုပဲ"

"အြတ္"

ဒီ႐ုပ္နဲ႔ဒီအလုပ္ ဘယ္သူ႔ေျပာေျပာ စာေရးဆရာပါဆို ဘယ္လိုမွမယံုၾကဘူး။

တစ္ခါကလည္း ကၽြန္ေတာ့္စာအုပ္ေတြ အိမ္မွာကုန္သြားတာ၊ လက္ေဆာင္ေပးရမယ့္ လူေတြကလဲရွိေသးတယ္။

မေပးျပန္ရင္လဲ မ်က္ႏွာပ်က္အံုးမယ္။

အဲ့သည္ေတာ့ ဘာလုပ္ရသလဲဆိုေတာ့ ကိုယ့္စာအုပ္ကိုယ္ျပန္ဝယ္ရတာေပါ့။ City Mart ထဲဝင္လိုက္တယ္။

"နက္ျပာေရာင္ လမ္းမထက္က လက္ရာမ်ားဆိုတဲ့စာအုပ္ ရွိလားဗ် …"

"ဘယ္သူေရးတာလဲ"

"ေဇယ်ာပါ"

ဝန္ထမ္းေကာင္မေလးက မထခ်င္ ထခ်င္နဲ႔ ခံုကေနထၿပီးရွာေပးတယ္။

"ဘာအေရာင္"

"နက္ျပာေရာင္ပါ"

ေၾသာ္ … မသိရင္ ဂ်င္းေဘာင္းဘီ ဝယ္ေနရသလိုပဲ။

"ဘယ္သူေရးတာ"

"ေဇယ်ာပါ"

ကၽြန္ေတာ္ပါလို႔ေျပာရင္ အဟားခံရအံုးမယ္ေလ။

စာအုပ္ယူလာေပးတယ္ ေကာင္တာေပၚတင္တယ္။

ေကာင္မေလးက စာအုပ္အဖံုးက ကၽြန္ေတာ့္ပံုကာတြန္းကို ၾကည့္တယ္။

ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကိုျပန္ေမာ့ၾကည့္တယ္။

စာအုပ္အဖံုးကို ၾကည့္တယ္၊

ကၽြန္ေတာ့္ကို ထပ္ေမာ့ၾကည့္တယ္။

"မထင္ရဘူးေနာ္"

ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကိုယ္ဘယ္သူလဲ ဆိုတာ သူသိသြားၿပီ။

"အဟီဟီ … ကိုယ္ပဲ"

"ဒီလိုမေထာ္မနန္းပံုစံနဲ႔ဆိုေတာ့ အေခြလာဝယ္တယ္ပဲထင္တာ၊ စာေတြ ဘာေတြဖတ္သားပဲဲ"

"ဟင္ … ေၾသာ္"

"ေကာင္းတယ္ စာမ်ားမ်ားဖတ္"

"ဟုတ္ကဲ့"

"ဒါမွ လူယဥ္ေက်းျဖစ္လာမွာ"

"ဂစ္ …"

အခုခ်ိန္အထိ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ခြက္ကိုၾကည့္ၿပီး

"ဟင့္အင္း ဒါစာေရးဆရာမျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ လံုးဝမျဖစ္ႏိုင္ဘူး … ဟင့္အင္း ဟင့္အင္း …" ဆိုၿပီး လံုးဝမယံုတဲ့လူေတြ။

ဒုနဲ႔ေဒး ရွိေသးတယ္။