ဒါမွ ျမန္မာ

ေဇယ်ာ

ျမန္မာျပည္ကေန ထြက္လာလိုက္တာေတာင္ အေတာ္ၾကာခဲ့ၿပီ … ေဒၚနယ္ထရန္႔ႏိုင္သြားကတည္းက ဆိုပါေတာ့။

ထရန္႔ႏိုင္သြားလို႔ အေမရိကန္ႏိုင္ငံ အတြင္းက နာမည္ႀကီးတခ်ဳိ႕ ေနရပ္ေတြ ျပန္ကုန္ၾကတာေတာ့ အဆန္းဟုတ္မယ္ မထင္ဘူး။

ေအး … ဘာမဆိုင္ ညာမဆိုင္ ျမန္မာႏိုင္ငံက က်ဳပ္က ႏိုင္ငံျခားေျပာင္းေျပးတာေတာ့ သိပ္ထူးဆန္းေနတယ္မလား။

ဘယ့္ႏွယ့္ဗ်ာ … ထရန္႔ပံုနဲ႔ မုန္႔ဟင္းခါးဆိုင္ေတြေကာ၊ ထရန္႔ကြမ္းယာဆိုင္ ေတြေကာ၊ ထရန္႔အေၾကာ္စံုေတြေကာ၊ ထရန္႔ကူဖီမလိုင္ေတာင္ ပါလိုက္ေသးတယ္။

ႀကိဳက္တာလဲ ႀကိဳက္တာေပါ့။

ဒါေပမဲ့ ကိုယ့္ႏိုင္ငံရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္လဲ မဟုတ္ဘူးေလ။

ထရန္႔ဟာ ဘာလဲ၊ ဘယ္သူလဲဆိုတာေတာင္ ဂဃနဏမသိဘဲနဲ႔ ျမန္မာတို႔ ထံုးစံဝန္းရံၾကတာဟာ အင္မတန္မွပဲ မ်က္စိေနာက္စရာေကာင္းလွပါတယ္။

ထရန္႔ပံုေတြကို ေနရာအႏွံ႔မွာကပ္လာၾကတယ္။

ကေလးေလးေတြကအစ ထရန္႔။

"ေဟ့ေကာင္ေလးေတြ … မင္းတို႔က ထရန္႔ကိုသိလို႔ ေအာ္ေနၾကတာလား …"

"သိတယ္ေလ … ပုဂံေခတ္က သူရဲေကာင္းေလ"

"ဟင္ … အာ မဟုတ္ပါဘူးကြာ

မင့္ ဘယ္သူေျပာလဲ"

"ေၾသာ္ … မွားလို႔ …"

"ေျပာ … ဒါဆို ဘယ္သူလဲ"

ေကာင္ေလး ခ်က္ခ်င္းၿငိမ္က်သြားတယ္။ ၿပီးေတာ့ မ်က္လံုးေလး ပုတ္ခတ္ ပုတ္ခတ္နဲ႔ မ်က္ရည္ေလး ဝဲလာတယ္။

"အယ္ … ဘာတံုးဟ"

"ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရးအတြက္"

"ဟင္ … ဘယ္လို"

"ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔ အသက္ေပးသြားတဲ့"

"ဟယ္ … ဒီ ခုနစ္ဆယ္ေက်ာ္ႀကီးက …"

"ဦးရာဇတ္ရဲ႕ တပည့္ …"

"ဟာ …"

"ရဲေဘာ္ ထရန္႔"

"ဂစ္"

ေကာင္ေလး မ်က္ရည္ေတြပင့္သုတ္ၿပီး

"ထရန္႔လို႔ တစ္ခါေျပာတိုင္း ေသြးပြက္ပြက္ဆူလာတယ္"

"ေန … ေနတအားပူလို႔လားဟင္"

"ထပ္သရီး … အဲ့ဒါ ျမန္မာ့ေသြးပဲ ဦးေလး ၊ အဲ့ဒါ ျမန္မာ့ေသြးပဲ …"

"ဟင္ … ေၾသာ္"

ေမးမိတဲ့က်ဳပ္ကိုယ္ကမွားတာ။ အဲ့သလို ဘုမသိဘမသိေထာက္ခံေနတဲ့လူေတြလဲ အမ်ားႀကီး။

မဲအေရအတြက္အရကလင္တန္က မ်ားၿပီး ျပည္နယ္ရမွတ္မွာ ထရန္႔ကအသာစီးနဲ႔ ႏိုင္သြားတာဆိုတာကိုလဲ တ

ခ်ဳိ႕မသိၾကဘူး။

"ထရန္႔ကို ဘယ္တုန္းကစသိတာလဲ"

ေမးၾကည့္ "wwe မွာ" လို႔ေျဖမယ့္လူေတြလဲ ရွိရဲ႕ဆိုေတာ့ကာ … နားေအးပါးေအး မ်က္စိေအးေနခ်င္လို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံက ထြက္လာတာၾကာေပါ့။ ဒါေပမဲ့လဲ အသက္ႀကီးလာေတာ့ ေမြးရပ္ႏိုင္ငံမွာပဲ ေခါင္းခ်ခ်င္လာျပန္ေကာ။

ျမန္မာႏိုင္ငံႀကီး ဘာေတြဘယ္လို ျဖစ္လို႔၊ ဘယ္ဟာေတြေျပာင္းလဲကုန္ၿပီလဲ သိခ်င္တာလဲ ပါတာေပါ့။

"အိုးမိုင္ေဂါ့ အဲဒါဘာႀကီးလဲ"

"အလို … တစ္မ်ဳိးႀကီးပဲ"

"နတ္ျပည္ဆိုတာ ဒါလား"

ေလယာဥ္ေပၚက ခရီးသည္ေတြ အားလံုး ဘာသာစကားအသီးသီးနဲ႔ တြတ္ထိုး အံ့ၾသကုန္ၾကတယ္။

က်ဳပ္ ေလယာဥ္မွန္ေပါက္ကေန အသာငံု႔ ၾကည့္လိုက္တယ္၊ ေအာက္မွာ အလွဴခံမ႑ပ္လို အေဆာက္အဦႀကီးက ဟည္းလို႔။

"အဟင္း အဟင္း … ရန္ကုန္ေလဆိပ္ေတာင္ ေရာက္ၿပီပဲ"

ရင္ထဲမွာ ဝမ္းနည္းဝမ္းသာႀကီး။

ဝမ္းသာတာက ျမန္မာႏိုင္ငံျပန္ေရာက္လို႔၊ ဝမ္းနည္းတာက အခုခ်ိန္အထိ အဲ့ဒီေပါက္ကရဒီဇိုင္းႀကီးကို ေလဆိပ္

ပါဆုိၿပီးႂကြားလို႔ ေကာင္းတုန္းမို႔လို႔။

ေလာ္မ်ားတပ္လိုက္လို႔ကေတာ့ ပီဘိ အလွဴခံမ႑ပ္။

ေလယာဥ္ေျပးလမ္းေၾကာင္းထဲ ဝင္လာၿပီဆိုရင္ပဲ ျမန္မာ့ေျမႀကီးကို နင္းရ

ေတာ့မဟဲ့ဆိုၿပီး ရင္ေတြခုန္ေနၿပီ။

"အလို … ဘာေတြတံုး"

ေလယာဥ္ေဘးကေန အတင္းေျပးလိုက္လာတဲ့ အရိပ္မည္းမည္းေတြ။

"ဗုန္း ဗုန္း ဗုန္း …"

"ဟ … ထုတယ္ဟ "

လန္႔ဖ်ပ္ၿပီးၾကည့္လိုက္ေတာ့ … လား … လား … ဆိုင္ကယ္ေတြ။

"ဟင္ … ေလယာဥ္ကြင္းထဲအထိ ဘယ္လုိေတြေတာင္ …"

ဒီၾကားထဲ ေလယာဥ္ေဘးကပ္လိုက္ၿပီး ငံုးဥျပဳတ္လိုက္ေရာင္းတာေတြလဲ ရွိေသးတယ္။

ေလယာဥ္တံခါးပြင့္တာနဲ႔ ေအာက္ကေန အထုပ္ေတြဝိုင္းဆြဲၾကတယ္။

"အဘ … ဘယ္ျပန္မွာလဲ ၿမိဳ႕ထဲလား …"

"ဟင့္အင္း …"

"ၿမိဳ႕ျပင္လား …"

"ဟင့္အင္း … ရတယ္လာႀကိဳမွာ"

"လိမ္တယ္"

"အာ … တကယ္ဟ"

"ကၽြန္ေတာ့္ဆိုင္ကယ္နဲ႔လိုက္ခဲ့ေလ"

"ေန … ေနပါေစကြယ္ တကယ္လာႀကိဳမွာ မို႔လို႔ပါ"

"ဟာ … အဘ  ဒီမွာဒီဘက္လာ"

ေတာ္ပါေသးရဲ႕ဗ်ာ။ လာႀကိဳတဲ့ ခ်ာတိတ္ေရာက္လာလို႔သာေပါ့။

ႏို႔မို႔ဆို ဒီဆိုင္ကယ္ ကယ္ရီသမားေတြ ဝိုင္းအမဲဖ်က္လို႔ တစ္စစီျဖစ္ၿပီပဲ။

"ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ ေမာင္ရင္ရယ္။

ေလယာဥ္ကြင္းတစ္ခုလံုးလဲ ေစ်းသည္ေတြေကာ၊ ဆိုင္ကယ္ေတြေကာ ျမင္လို႔ ေတာင္မေကာင္းပါ့လား"

"အဘတို႔ေခတ္ကလို မဟုတ္ေတာ့ဘူးေလ။ အခုက … ဘာကန္႔သတ္ ညာကန္႔သတ္ေတြမရွိေတာ့ဘူး။ ဆိုင္ကယ္ေတြလဲ ရန္ကုန္တစ္ၿမိဳ႕လံုး ႀကိဳက္တဲ့ ေနရာစီးလို႔ရေနၿပီ"

"ေဟ … ဟုတ္လား"

အိမ္း … ျမန္မာႏိုင္ငံႀကီးေတာင္ ေတာ္ေတာ္ႀကီးလြတ္လပ္ခြင့္ေတြရေနၿပီပဲ။

"ဘယ္နားပါကင္ထိုးခဲ့တုန္း ေမာင္ရင္"

"ဒီမွာေလ …"

"ဟင္ … ဆိုင္ကယ္"

"ဟာကြာ … ဘယ္ ကျမင္းမသားက ပိတ္ရပ္သြားျပန္ၿပီလဲ မသိဘူး"

မ်ားလိုက္တဲ့ဆုိင္ကယ္ေတြ ႏွစ္ထပ္ကလဲ ရပ္ထားေသးတယ္၊ အခုလဲ အေရွ႕မွာပိတ္ရပ္ထားတာ ဘယ္ကမွထြက္လို႔မရ။

"မ ပါအံုး အဘရယ္"

"ဟင္"

"ဒါမွ ထြက္လို႔ရမွာေလ"

"ေၾသာ္"

ဆိုင္ကယ္ကို ႏွစ္ေယာက္ေပါင္း လွ်ာထြက္မတတ္မၿပီး အျပင္ထုတ္လိုက္တယ္။

"ဦးထုပ္ေဆာင္း အဘ"

"ေအး "

"ခါးပတ္ပတ္ အဘ"

"ေအး … ဟင္"

"ေရာ့ … ဒီပလတ္စတစ္ႀကိဳးကိုယူ ဖင္နဲ႔ခံုနဲ႔ၿမဲေနေအာင္ ခ်ည္ထား"

"ေၾသာ္"

"အဘတို႔ေခတ္ကလို ပရမ္းပတာ မရေတာ့ဘူး။ ဘာစီးစီး ခါးပတ္ပတ္ရ

တယ္၊ ႐ုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ေသရင္ေတာင္ ဒီႀကိဳးစကိုၾကည့္ၿပီး အေလာင္းရွာရလြယ္

တာေပါ့"

"ဂစ္"

ေမာင္းေတာ့လဲ အေနာက္ကေန ၿငိမ္ၿငိမ္မေနရဘူး။

"အဘေရလုပ္ပါအံုး ညာေကြ႕မလို႔ လက္ေထာင္ေပးပါအံုး"

"ဟမ့္ … အခ်က္ျပမီးသံုးေလကြာ"

"ပ်က္ေနတယ္"

"ေၾသာ္ … ေအး"

"အဘေရ လုပ္ပါအံုး

ဘယ္ဘက္ကို ဘယ္ဘက္ကို"

"ေအး … ေအး"

"အဘ ဒီတစ္ခါတည့္တည့္သြားမွာ"

"အဲ့ေတာ့ …"

"လက္ႏွစ္ဖက္စလံုးေထာင္ျပေလ"

"ဟင္ … ေၾသာ္ ေအး ေအး"

မသိရင္ ႀကီးေကာင္ႀကီးမားနဲ႔ ကျမင္းေၾကာထေနသလိုပဲ၊ အေနာက္က

ေန လက္ႀကီးႏွစ္ဖက္တန္းလို႔ ကားယားႀကီး။

"ဟာ အဘ လံုခ်ည္အနီပဲဖင္ႂကြၿပီး ကုန္းလိုက္"

"ဘာတုန္းဟ"

"ဘရိတ္မီးလဲ မလင္းဘူးေလ"

"ဂစ္"

အေနာက္ကထိုင္လိုက္ရင္း ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႀကီးကို တေစ့တေစာင္းအကဲခတ္မိတယ္။

ေၾသာ္ … အရင္ကနဲ႔မတူေတာ့ပါလား။

"တီ … တီ …"

"အာကြာ ျဖတ္ဝင္ျပန္ၿပီ"

"ဘယ့္ႏွယ္ျဖစ္တာတုန္းေမာင္ရင္၊ မင္းတို႔ဟာက ဆိုင္ကယ္ေပးစီးလဲ လမ္းပိတ္တုန္းပါ့လား …"

"ပြဲရွိလို႔ဗ် အဘရ ပြဲရွိလို႔ …"

"ေဟ … ဘာပြဲတုံး"

"ျပင္သစ္-ျမန္မာ ခ်စ္ၾကည္ေရးေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲ"

"ေဟ … ဟုတ္လား"

"အ႐ုပ္ႀကီးေတြ ေထာင္ထားတာေတြ႕လား ဘာလဲေတာ့မသိဘူး… ေပ်ာ္ဖို႔ေတာ့ ေကာင္းမွာဗ် "

"ေအးေနာ္"

"ဟိုဘက္တစ္လမ္းေက်ာ္မွာက အိႏၵိယ-ျမန္မာ ခ်စ္ၾကည္ေရးေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲ ေဆးေရာင္စံုေတြ လူးၾကမွာ"

"ဟုတ္လား …"

"အေရွ႕မွာ ပိတ္ေနတာကလဲ ေျမာက္ကိုရီးယား-ျမန္မာ ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲရွိလို႔"

"ဘာလုပ္ၾကတာလဲ"

"အေပ်ာ္တမ္း ႏ်ဴးကလီးယားလႊတ္ၾကတာ"

"ညႇယ္"

"ပြဲေတြစံုေနလို႔ လမ္းပိတ္တာပါဗ်ာ ပံုမွန္ဆို မပိတ္ပါဘူး"

"ေပ်ာ္စရာေတာ့ေကာင္းသားကြ ေနာ္။ ငါတို႔တုန္းက သႀကၤန္ေလာက္ပဲ ရွိတာရယ္ …"

ခ်ာတိတ္ ဆတ္ခနဲလွည့္ၾကည့္တယ္ၿပီး မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္ၿပီး "ဘာတံုးဗ် သႀကၤန္ဆိုတာ … ဘယ္ႏိုင္ငံနဲ႔ ခ်စ္ၾကည္ေရး လုပ္တဲ့ပြဲလဲ"

"ဟယ္"

ေၾသာ္ … ႏိုင္ငံတကာကပြဲေတြက် သိတယ္။ သႀကၤန္ဆိုတာ ဘယ္ႏိုင္ငံရဲ႕ ပြဲေတာ္လဲဆိုတာေတာင္ မသိေတာ့ပါ

လား။

က်ဳပ္တို႔ေခတ္ထဲကေတာ့ သႀကၤန္မွာ သ႐ုပ္ပ်က္တာေတြလဲရွိရဲ႕။

သ႐ုပ္မပ်က္တာလဲရွိရဲ႕။

႐ိုးရာပြဲေတာ္ကိုေတာ့ျဖင့္ ေရျဖဳန္း႐ံု သက္သက္လို႔ မျမင္ေစခ်င္ဘူး။

ကားလမ္းပိတ္တာေတာ့ ပိတ္တာေပါ့ေလ။

"ဟူး ……… ငါ ခဏဆင္းအံုးမယ္ကြာ၊ အေညာင္းေလး ဘာေလးေျဖမလို႔"

"ဟုတ္ကဲ့ အဘ"

ဆိုင္ကယ္ေပၚက အသာခြဆင္းလိုက္တယ္၊ ၾကည့္စမ္းပါအံုး … ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေတာ္ခန္းမေျခရင္းမွာ ဆိုင္ကယ္ေတြဥဒဟို သြားလာေနၾကၿပီး ႏိုင္ငံတကာပြဲေတာ္ေတြ ဟိုတစ္စု ဒီတစ္စု ဘယ္မွာလဲ … ရန္ကုန္။

"ဟူး …… "

ဟိုၾကည့္ ဒီၾကည့္လုပ္ေနရင္း အင္မတန္မွထူးဆန္းတဲ့ျမင္ကြင္းတစ္ခုသြားေတြ႕တယ္။

"ဟင္ … ဘယ္လိုႀကီးလဲဟ"

အမ်ဳိးသမီးက လမ္းေလွ်ာက္သြားတယ္။ လက္ထဲမွာ ေလွာင္အိမ္တစ္ခု။

ေလွာင္အိမ္ထဲမွာ ကေလးတစ္ေယာက္ "ေဟ့ ေမာင္ရင္ … လာစမ္းျမန္ျမန္ ဟိုဟာက ဘယ္လိုျဖစ္တာတံုး"

"သမီးမိန္းကေလးမို႔လို႔ ေလွာင္အိမ္ထဲထည့္ထားတာေလ ဘာဆန္းလို႔လဲ"

"ေဟ"

"အဘတို႔ေခတ္ထဲက သက္ငယ္မုဒိန္းေတြေသဒဏ္ေပး ဘာညာေလွ်ာက္ေအာ္တယ္ေလ"

"အင္းေလ … ငါသိတယ္ေလ"

"ဆႏၵေတြျပၾက ဘာၾကညာၾက အိေယာင္ဝါးလုပ္ၾကတယ္ေလ"

"အင္းေလ"

"က်င့္တယ္ေလ က်န္းမာေရးမေကာင္းေတာ့ လြတ္တယ္ေလ"

"ဟင္"

"ညႇိတယ္ေလ ေလ်ာ္ေၾကးေပးေတာ့ လြတ္တယ္ေလ"

"ဟယ္"

"အခု ဘာဥပေဒမွမလိုဘူး။ သူတို႔ဘာသာ ေသဒဏ္ေပးခ်င္ေပး မေပးခ်င္ေန၊ မိန္းကေလးမွန္သမွ် ၁၈ ႏွစ္မျပည့္မခ်င္း ေလွာင္အိမ္ထဲမွာပဲေမြးတယ္"

"ဟင္ … ေၾသာ္"

ေကာင္းေလစြ … လံုၿခံဳေပစြ။

ဟုတ္ပ … ဒါ့ထက္ စိတ္ခ်ရတာ ဘာရွိအံုးမလ။ဲ

က်ဴပ္တို႔ေခတ္တုန္းကမ်ား ေသဒဏ္ေပးပါဘာညာ ဖင္ကုန္းၿပီးေအာ္တယ္။

ဖင္ၿပဲတာပဲအဖတ္တင္တယ္။

အခုေခတ္ မိဘေတြမ်ား တယ္ဉာဏ္ေကာင္းသကိုး။

"အိမ္း … လူႀကီးလာရင္ေတာ့ ေလွာင္အိမ္ႀကီးႀကီးလိုမွာပဲ"

"ဒုန္း ………"

"အား လား လား …"

ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ညိဳ႕သက်ည္းကို ေျခတြန္းလွည္းနဲ႔ ကေလးတစ္ေယာက္

ဝင္တိုက္တာ။

ပလက္ေဖာင္းေပၚမွာ ေျခတြန္းလွည္းနဲ႔ ကေလးေတြအမ်ားႀကီး။ က်ဳပ္လိုပဲအ

တိုက္ခံရတဲ့ လူေတြလဲ ရွိတယ္။

ဒါေပမဲ့ မထူးဆန္းေတာ့သလိုပဲ ကိုယ့္လမ္းကိုယ္ဆက္သြားေနၾကတယ္။

"ဟ … ဘာေလးေတြတံုးဟ"

"အဲ႔ဒါက် ကေလးအထီးေပါက္စနေလးေတြ Drift ဆြဲေနတာေလ အဘရ"

"ေဟ"

"ဒီမွာက အသက္မျပည့္လဲ Drift ဆြဲလို႔ရတယ္၊ ဒါေတာင္ လမ္းမေလွ်ာက္ တတ္ေသးလို႔ေနာ္ ေဟာ … ဟိုမွာ လမ္းေလွ်ာက္တတ္ခါစကေလးေတြ ကားေတြနဲ႔ ဗ်င္းလာၾကၿပီ "

"ဟယ္ ေျပး ေျပးရမွာလား ဟင္"

"ဝပ္"

လူေတြလဲ ဓာတ္တိုင္အေနာက္ေတြ ေျပးကပ္ကုန္ၾကတယ္။

"ဟယ္ … တိုင္ တိုင္မက်န္ေတာ့ဘူး"

ေၾသာ္ … ႀကီးေကာင္ႀကီးမားနဲ႔ တိုင္လုတမ္းကစားေနရသလို။

"အဘ ျမန္ျမန္ … တိုင္မက်န္ရင္ ေျမာင္းထဲဆင္းေျပး"

"ဇြတ္ …"

"ဟာ … ေခ်ာ္ပဟ "

ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ေဆာက္နဲ႔ထြင္း ဆိုသလိုပဲ။

ညိဳ႕သက်ည္း အတိုက္ခံရတယ္ အခု ေျမာင္းႏႈတ္ခမ္းေပၚဖင္ထိုင္လဲတယ္။

ဟို မိမဆံုးဖမဆံုးမသားေလးေတြက drift ဆြဲလို႔ဝေတာ့ ျပန္ကုန္ၾကတယ္။

"အဘ ရရဲ႕လား"

"ရတယ္ … ငါ့အိမ္ကိုသာ ျမန္ျမန္ပို႔ပါေတာ့ကြာ"

အိမ္ေရာက္မွ က်ဳပ္သက္ျပင္းခ်ႏိုင္ေတာ့တယ္။

ျမန္မာႏိုင္ငံကိုခ်စ္လို႔ လြမ္းလို႔ျပန္လာတယ္။

အခုခ်ိန္အထိ ဟိုတုန္းကျမန္မာႏိုင္ငံကို ျပန္ရွာမေတြ႕ေသး။

"အလြမ္းမေျပလိုက္တာကြာ … ေတာက္"

သႀကၤန္ဆိုတာလဲမရွိ၊ ေဆးေရာင္ေတြနဲ႔ အ႐ုပ္ေတြနဲ႔ပြဲေတြပဲရွိတယ္။

ဒါလားျမန္မာ သက္ငယ္မုဒိန္းေကာင္ေတြကိုေၾကာက္လို႔ သမီးမိန္းကေလးေတြ ေလွာင္အိမ္နဲ႔ ၁၈ ႏွစ္ေနရတယ္။

ဒါေထာင္သက္နဲ႔တြက္ရင္ ႏွစ္ႀကီးပဲ က်ဴးလြန္သူကို ေထာင္ခ်မရေတာ့ အက်ဴးလြန္မခံရေအာင္ ကိုယ္ပိုင္ေထာင္

ထဲဝင္ေနရတဲ့ ေခတ္။

ဒါလားျမန္မာ ကေလးေပါက္စနေတြကအစ ကားေတြေကာ ေျခတြန္းလွည္းေတြပါ ပရမ္းပတာေမာင္းတဲ့ေခတ္ ဒါလား ျမန္မာ။

"ေတာက္ … အခုထိ အလြမ္းေျပစရာ တစ္ကြက္မွမေတြ႕ေသးဘူး၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျမန္မာျပည္ ျပန္ေရာက္ေနတယ္ ဆိုတာေတာင္ ယံုရခက္ခက္ …"

"ဖလပ္"

"ဟာ"

႐ုတ္တရက္ မီးျပတ္သြားတာ ဘယ္ၾကည့္ၾကည့္ေမွာင္မည္း။ က်ဳပ္ အေမွာင္ထဲမွာ မ်က္ရည္ဝိုင္းသြားတယ္။ ဝမ္းသာလို႔က်တဲ့မ်က္ရည္ … ေနာက္ ရင္ေခါင္းသံ ႀကီးနဲ႕ က်ဳံးေအာ္ေတာ့တာပဲ။

"ေဝး ေဟး ေဟး ေဟး … ဒါပဲ … အဲ့ဒါ ျမန္မာ အဲ့ဒါမွ ငါတို႔ေခတ္ကျမန္မာစစ္

စစ္ အခုမွအလြမ္းေျပေတာ့တယ္။

အို … ဘာတဲ့  ေယာက်ာ္းဘသား အေမွာင္ထဲေအာင္ပြဲခံ ေနာက္တစ္ခါ ေမွာင္ျပန္ၿပီတဲ့ေဟ့ ေဟ … ေဟ … ဝါး"

ေပ်ာ္လိုက္တာမွ ၿပဲလို႔ ။ ။