လံုၿခံဳေရးထဘီ

အရက္ဆိုင္ထဲက လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား TV က လာေနတဲ့ short movie ကို စိတ္ဝင္တစားၾကည့္ေနတယ္။ ႐ိုက္ျပထားတာက အာဖရိကေတာအုပ္တစ္ေနရာ … စစ္သားတစ္ေယာက္ အေပါ့စြန္႔ေနတယ္၊ ဒါကို ခ်င္ပန္ဇီေမ်ာက္မက ကုိယ္လံုးတီးနဲ႔ျမႇဴဆြယ္တယ္။ ရင္ဘတ္နဲ႔တင္ပါးေနရာပဲခ်န္ထားၿပီး တစ္ကိုယ္လံုးမွာရွိသမွ်အေမြးေတြကို ရိတ္ထား တယ္။  မသိရင္ ဘစ္ကီနီလိုလို … ေနာက္ဆံုး ေမ်ာက္မခမ်ာ စစ္သားဒခ်ိတာခံလိုက္ရတယ္။ စစ္သားလဲ HIV ကူးတယ္၊

လူသားမ်ဳိးႏြယ္ေတြၾကား AIDS ဆိုတာႀကီးေရာက္လာတယ္။  ေနာက္တစ္ဆင္းန္မွာက် နည္းနည္းကြဲတယ္။ ေမ်ာက္မကထဘီနဲ႔ ရင္ဖံုးဝတ္ထားတယ္။ ေသးေပါက္ေနတဲ့စစ္သား အေရွ႕ကေန ဣေႁႏၵေလးနဲ႔ဖင္ေလးယမ္းၿပီး ေလွ်ာက္သြားတယ္၊ စစ္သားလိုက္ ၾကည့္တယ္ "က်က္သေရရွိလိုက္တာ ေမ်ာက္မရယ္" ဒါပဲ … ေသးေပါက္လဲ မျပတ္ဘူး၊ ဒခ်ိလဲ မဒခ်ိဘူး။ ပညာေပး ဇာတ္လမ္းေလးၿပီးေတာ့ ဆိုင္ထဲကလူေတြရဲ႕ တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ အသံက တီးတိုးတီးတိုးကေန တျဖည္းျဖည္းက်ယ္လာတယ္။ "ဒါပဲေလ ထဘီနဲ႔ဆို ေမ်ာက္ေတာင္က်က္သေရရွိတယ္" "ဒီေမ်ာက္မသာ တကယ္ထဘီဝတ္ခဲ့ရင္ခုခ်ိန္ က်ဳပ္တို႔လူသားေတြၾကား AIDS ဆိုတာရွိလာမွာေတာင္မဟုတ္ဘူး" "ဟုတ္ပဗ်ာ … ဒါ စစ္သားအလြန္မဟုတ္ဘူး၊ ေမ်ာက္အျပစ္။ သူတို႔စကားသံေတြ ေၾကာင့္ က်ဳပ္ေတာ္ေတာ္စိတ္ညစ္သြားတယ္။

ဒီလို အေတြးအေခၚနဲ႔ လူမ်ဳိးေတြ ရွိေနလို႔ ထဘီေတြမတရားေစ်းေျမာက္ကုန္တာ…… ေရႊတစ္က်ပ္သား သိန္းရွစ္ဆယ္ေပးရတဲ့ေခတ္မွာ ထဘီတစ္ကြင္းရဲ႕တန္ဖိုးက  သိန္းငါးဆယ္ကေန သိန္းတစ္ရာၾကားရွိတယ္။  အမ်ဳိးသမီးတစ္ဦးမွာ ပ်မ္းမွ်ထဘီတစ္ထည္ပဲရွိတယ္။  ထဘီဟာမႈခင္းရန္ ကာကြယ္တဲ့ ခ်ပ္ဝတ္တန္ဆာျဖစ္လာတယ္။ ထဘီဟာ ႂကြားဝါစရာဇိမ္ခံပစၥည္း တစ္မ်ဳိးလဲျဖစ္လာတယ္။ အဘြားတို႔ေခတ္တုန္းကေတာ့ ထဘီဝတ္တဲ့အမ်ဳိးသမီးေတြရွိၾကသလို ေဘာင္းဘီတိုရွည္၊ စကပ္ဂါဝန္ေတြလဲဝတ္ၾကသတဲ့။ ထဘီကို ဘုရားေက်ာင္းကန္၊ အလွဴမဂၤလာနဲ႔ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းေတြသြားရင္ေတာ့ ထုတ္ဝတ္တတ္ၾကတယ္လို႔ေတာ့ အဘြားေျပာဖူးတယ္။ 

အဲ့သည္တုန္းက ထဘီဟာ မႈခင္းရန္ကကာတဲ့ခ်ပ္ဝတ္တန္ဆာမဟုတ္ဘူး၊ ဇိမ္ခံပစၥည္းလဲမဟုတ္ဘူး။ ထဘီဟာ ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈ အဝတ္အထည္သက္သက္။

ကလင္ … ကလင္ … ကလင္ …  "ဟဲလို…" "ကိုကို… သဲကိုထဘီအသစ္လက္ေဆာင္ေပးမယ္ဆို .. သဲ ထဘီကေဟာင္းလာေတာ့ security ေတြက်လာၿပီ။ ေတာ္ၾကာမေတာ္တေရာ္ အျပဳခံရရင္ ကိုကိုေၾကာင့္ပဲ…" "ေၾသာ္…" တကယ္ေတာ့

သူ႔ထဘီက ဘာမွမျဖစ္ေသး ဒါေပမဲ့လဲ သိတယ္မလား … ေနာက္ဆံုးထြက္ Latest ထဘီကိုမွဝတ္ခ်င္တာ။ ၿပီးရင္ ဓာတ္ပံု႐ိုက္ ေဖ့စ္ဘုတ္ေပၚတင္ၿပီး "Finally I got it …" ဆိုၿပီး အရွက္မရွိ တက္ႂကြားအံုးမွာ၊ ထဘီေစ်းေတြစဥ္းစားၾကည့္ေတာ့လဲ ေခြ်းေတြျပန္လာတယ္။

သူလိုခ်င္တာက ျမန္မာမိတ္ထဘီ မဟုတ္ဘူး။ "အိမ္း … ထဘီဆိုတာ ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈလို႔ေျပာၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဝယ္ဝတ္ၾကေတာ့ အင္ဒိုနီးရွားမိတ္၊ ထိုင္းမိတ္ေတြ ေၾသာ္ … ငါမူးေနၿပီပဲ…" လက္က်န္ခြက္ကိုေမာ့လိုက္တယ္။ "ရွင္းမယ္ေဟ့…" TV က ထဘီေၾကာ္ျငာတစ္ခုက လာေနတုန္း…… မိုးေတြအံု႔ဆိုင္းေနတယ္၊ တိုက္ႀကိဳတိုက္ၾကားမွာ မုဒိမ္းေကာင္နဲ႔ မင္းသမီး၊ မုဒိမ္းေကာင္က အေရွ႕ကိုတိုးလာတယ္။ မင္းသမီးဝတ္ထားတဲ့ ထဘီခြ်တ္ၿပီး မုဒိမ္းေကာင္ရဲ႕မ်က္ႏွာေပၚကို လႊားခနဲပစ္တင္လိုက္တယ္။

မုဒိမ္းေကာင္ အိုက္တင္ခ်ိန္းသြားတယ္၊ မုန္ယိုေနသလိုျဖစ္ေနတဲ့မ်က္ႏွာ ၾကည္လင္လာတယ္။ ေကာင္းကင္ႀကီး ျပန္လင္းလာတယ္။ "ေတာ္ေသးတာေပါ့ဗ်ာ … ကြ်န္ေတာ္မွားေတာ့မလို႔" တဲ့။

ၿပီးေတာ့ … ေယာက်္ားသားတို႔၏တဏွာရာဂကိုခ်ဳပ္ၿငိမ္းေစတာ ထဘီပါဆိုတဲ့စာတန္းက ဘာမဆိုင္ ညာမဆိုင္ထိုးလိုက္ေသးတယ္ "ေၾသာ္ … ဘာဆိုင္လို႔လဲကြယ္" လမ္းမေပၚေရာက္တဲ့အထိ ဘယ္သြားရမယ္မွန္းမသိေသးဘူး "ထဘီ … ထဘီ …" ထဘီဆိုင္ေတြကေတာ့ အမ်ားႀကီးေပါ့ ..  တခ်ဳိ႕ကလဲ promotionေတြေပးတယ္၊ တခ်ဳိ႕က်ေတာ့လဲ ထဘီတစ္ကြင္းဝယ္ အိတ္တို႔ ထီးတို႔ပါ လက္ေဆာင္ေပးတယ္။ "ထဘီခိုးလိုက္ရ ေကာင္းမလား" ေအာင္မာ … ထဘီသူခိုးဆိုၿပီး အထင္မေသးနဲ႔ေနာ္။ ဟိုးအရင္ေခတ္လို မဟုတ္ဘူး၊ ထဘီတစ္ကြင္းခိုးၿပီးရင္ ေျခာက္လေလာက္ထိုင္စားလို႔ ရတယ္ "second hand ထဲကဝယ္ရင္ေကာင္းမလား" ဒါလဲမျဖစ္ေသးဘူး၊ သူမ်ားဝတ္ၿပီးသားဆိုရင္ ဟိုငတိမက ဂဂ်ီဂေဂ်ာင္လုပ္အံုးမယ္။ "အသစ္ပဲဝယ္ေပးလိုက္ပါေတာ့မယ္ေလ"  ဆံုးျဖတ္ၿပီးတာနဲ႔ ထဘီဆိုင္တစ္ဆိုင္ထဲ ခ်ဳိးဝင္ လိုက္တယ္၊ ႐ႈိးေက့စ္ေပၚမွာတင္ထားတဲ့ ထဘီေတြကို အသားကိုင္ၾကည့္တယ္ … "ဟ … မာလွခ်ည္လား အသားက" "မဂၤလာပါအစ္ကို .. ထဘီဝယ္မလို႔လား …" "ဟုတ္တယ္ … ဒါ ဒါေတြက"

"ေၾသာ္ … မိုေလာင္းထားတာပါ၊ ထဘီအစစ္ေတြ မဟုတ္ဘူး" "ဟယ္"

"ေျပာရတာ မဟုတ္ဘူးေလ .. ခိုးသြားဘယ့္ႏွယ့္လုပ္မလဲ ေဟာ … အခုလိုလုပ္ထားလိုက္ေတာ့ ခိုးလို႔မရေတာ့ဘူးေပါ့ ကဲ …အခု ခင္ဗ်ားထဘီခိုးလို႔ရလားေျပာ" "ဟင့္အင္း" "အဲ့ဒါပဲေလ …ခိုးမရေတာ့ ဝယ္ရၿပီေလ" "ဟင္ … ေၾသာ္""ကဲေျပာ … အခုဆိုင္ထဲဝင္လာတာ ခိုးမလို႔လား၊ ဝယ္မလို႔လား" "ဝယ္ပဲဝယ္လိုက္ေတာ့မယ္ေလေနာ္" "ဘယ္ေလာက္သံုး မလဲ" "ေကာင္မေလးကို လက္ေဆာင္ေပးမလို႔ .. Security ျမင့္ျမင့္ေလးထဲက ျပေပး" "တစ္ကတ္သံုးလား ႏွစ္ကတ္သံုးလား" "ဟမ္ … ဘာရယ္" "ခင္ဗ်ားေတာ္ေတာ္ပိန္းတာပဲ။ အခု ေနာက္ထြက္တဲ့ထဘီေတြအကုန္လံုး sim card ထည့္ၿပီး ဖုန္းေျပာလို႕ရတယ္ဗ်" "ဟယ္""မုဒိမ္းေကာင္နဲ႔ေတြ႕ပါၿပီတဲ့၊ အိတ္ကို ဖြင့္ပါအံုးဟဲ့၊ ဖုန္းကိုထုတ္ပါအံုးဟဲ့ လုပ္ေနစရာကိုမလိုေတာ့တာ၊ ထဘီကိုဘတ္ဘတ္ ဘတ္ ပုတ္လိုက္၊ emergencycall ဝင္ၿပီး ရဲစခန္းေကာ၊ မီးသတ္ေကာ၊ေဆး႐ံုႀကီးေကာ၊ အမ်ဳိးသမီးေရးရာေကာ ထဘီတည္ေနရာကို သိၿပီ" "ညႇယ္" "ေျပာတစ္ကတ္လား ႏွစ္ကတ္လား" "ႏွစ္ …ႏွစ္ကတ္" "အင္ဒိုမိတ္ထဲမွာဆို ဓားႀကီးရွိမယ္၊ ေဆးေရးရွိမယ္။ ပစၥည္း ကြာလတီအာမခံတယ္၊ အာမခံကာလအတြင္း တစ္ခုခုျဖစ္ရင္ ခ်က္ခ်င္းလာျပန္ေျပာ …ထဘီဆားဗစ္စင္တာမွာျပင္ေပးတယ္။ ျပင္မရရင္ တစ္ကြင္းအသစ္္လဲေပးတယ္"

"ဟင့္အင္း … အဲ့ေလာက္တန္မဟုတ္ဘူး

.. ထိုင္းမိတ္ထဲကပဲျပ…" "ပန္းသီးပဲဲရွိမယ္၊ အဆင္ မလွဘူးေနာ္ ေဇာင္းေတြ…" "ေကာင္းလား" "အၾကာႀကီးဝတ္ထားရင္ ပူတယ္" "အယ္" "လက္ေဗြစနစ္ပါတယ္ဗ်ာ …" "အဲ့ … အဲ့ဒါက ဘာလဲဟင္" "ထဘီပိုင္ရွင္ရဲ႕ လက္ေဗြႏွိပ္မွ ထဘီပြင့္တာ" "ဟင္… ေၾသာ္" မ်က္လံုးထဲပံုေဖာ္ၾကည့္မိတယ္၊   မသမာသူနဲ႔ ေတြ႕လဲေၾကာက္စရာသိပ္မလိုေတာ့ဘူး၊ လုပ္ခ်င္တာလုပ္စမ္းပါေစ လက္မကို ခ်ိဳင္းၾကားညႇပ္ၿပီး ခပ္တည္တည္လက္ပိုက္ေနလိုက္႐ံုပဲ။ မသမာသူ ထဘီကို ဘယ္လိုမွခြ်တ္လို႔ရမွာမဟုတ္ဘူး လက္မသာမပါေစနဲ႔၊ဘာမွမျဖစ္ဘူး အဲ့ဒါမွစိတ္မခ်ရင္လဲ လက္ေဗြကို ကိုယ့္လက္မ မထည့္နဲ႔ ကိုယ့္အုပ္ထိန္းသူ မိဘတစ္ေယာက္ေယာက္ရဲ႕ လက္မကိုထည့္ထား၊ ပိုေတာင္စိတ္ခ်ရေသးတယ္ အေပါ့အပါးသြားခါနီးရင္ေတာ့ "အေမေရ အေဖေရသမီးေရအိမ္ဝင္မလို႔ လက္မေလးပလိစ္

…" အင္း … နည္းနည္းေတာ့ ႐ုပ္ပ်က္တာေပါ့ " ႀကိဳမွာထားမယ္ေနာ္ … ထဘီကို ဝတ္ထားၿပီး အားမသြင္းနဲ႕" "ေၾသာ္ …ဘက္ထရီနဲ႔ကိုး" "ကဲ … ယူမွာမလား .. ေပး ၇၅ သိန္း" ငွယ္ … ေသၿပီ။ အိတ္ထဲမွာက သိန္း ၇၀ ပဲပါလာတာ "ေရာ့ သိန္း ၇၀ …" "ငါးသိန္းေကာ" "ေရာ့ ငါ့အိုင္ဖုန္းယူ" "ဟ … ရမလားဗ် .. ထဘီဝယ္တာကို ဘာမဟုတ္တဲ့ အိုင္ဖုန္းနဲ႔လာလဲေနတယ္…" "ငါ့ဟာလဲ ပန္းသီးပါပဲကြာ""တူမလား ခင္ဗ်ားပန္းသီးကအပဲ့" "လုပ္ပါကြာ … ဒါေလးယူလိုက္ပါ .. ငါ့ကီးပတ္ပဲျပန္ေပး" "ဘာမွျပန္မေပးဘူး" "ဟယ္ …ငါက ဘာနဲ႔သြားေျပာရမွာလဲ" "အဲ့ဒါက်ဳပ္ကိစၥမဟုတ္ဘူး၊ ဒီမွာခင္ဗ်ားဆင္းကတ္ .. ထဘီထဲထည့္ေပးလိုက္ၿပီ" "အုမ္" ဘယ္တတ္ႏိုင္မလဲေလ … သူ႔ဘက္ကၾကည့္ေတာ့လဲ ထဘီအေကာင္းစားႀကီးကို ဘာမဟုတ္တဲ့ အိုင္ဖုန္းနဲ႔လာလဲေနေတာ့ နည္းနည္းေတာ့ဘုမွာေပါ့။

ဆိုင္ထဲက ျပန္ထြက္လာတဲ့အခ်ိန္မွာပဲ ငတိမ ဖုန္းဆက္လာတယ္ "ကိုကို … ထဘီရလား" "ရတယ္ " "ဘာ ဘရန္းလဲ" "ပန္းသီး … ပိုက္ဆံမေလာက္လို႔ ကိုကို႔အိုင္ဖုန္းကိုေပးခဲ့ရတယ္။ အခုထဘီထဲ ဆင္းကတ္ထည့္ၿပီး ေျပာေနတာ" တစ္ဖက္ကငတိမ အသံတိတ္က်သြားတယ္၊ သူ႔ခမ်ာ ေတာ္ေတာ္ေလးစိတ္ထိခိုက္သြားရွာမွာေပါ့။ ကိုယ့္မွာသာ ထဘီႀကီး နားရြက္နားကပ္ၿပီး စိတ္မေကာင္းမျဖစ္ ဖို႔ စကားစလိုက္တာေပါ့ "သဲ … ""လိုင္းဆြဲအားေကာင္းလိုက္တာ ကိုကိုရယ္.. အသံကို ၾကည္လင္ေနတာပဲ" "ညႇယ္" တစ္ဖက္မွာ ထဘီအသစ္ရလို႔ ဝမ္းသာလံုးဆို႔ေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္၊ တစ္ဖက္မွာက ထဘီၿခံဳထဲေခါင္းႀကီးထည့္ၿပီးေၾကာင္ကေရာ့ျဖစ္ေနတဲ့ ဖုန္းလက္မဲ့ လူတစ္ေယာက္၊ လမ္းတစ္ဖက္တစ္ခ်က္ စီမွာက ေၾကာ္ျငာဆိုင္းဘုတ္ေတြ အစီအရီ၊ မုဒိမ္းမႈေတြပေပ်ာက္ဖို႔ ထဘီၿခံဳၾကစို႔တဲ့ က်ဳပ္မွာေတာ့ ထဘီႀကီးၿခံဳၿပီး ဦးတည္ရာမဲ့ …။

ေဇယ်ာ