စစ္ပြဲ

-ေဇယ်ာ

ေနရာကားး RSO စစ္႒ာနခ်ဳပ္ …

အသံကား ကင္းေစာင့္ရဲေဘာ္ေလးရဲ႕ေအာ္သံ …

"စစ္ေၾကာင္းအကိတ္ႀကီး…စစ္ေၾကာင္းအကိတ္ႀကီး …ဒီဘက္ကို လာေနၿပီ …စစ္ေၾကာင္း အကိတ္ႀကီး …

"ေဟ…"

RSO ေခါင္းေဆာင္ ေခါင္းနပမ္းႀကီးသြားတယ္။

"ဘယ္က စစ္သားေတြလဲဟ"

ေခါင္းေဆာင္ႀကီးရဲ႕ အေမးကိုရဲေဘာ္ေလး အေမာတႀကီးပဲျပန္ေျဖတယ္။

"အရပ္ဖက္ကပါ ဆရာစစ္မႈမထမ္းမေနရ ျဖစ္သြားၿပီေလ"

"ဟာ"

ေခါင္းေဆာင္ႀကီး မ်က္လံုးေတြျပာသြားတယ္။

လက္နက္ကေလးရတာမွ မၾကာေသး။

ဒါေတာင္ ပီပီျပင္ျပင္တိုက္တာ မဟုတ္ ဒိုင္းေညာင့္လိုက္ တူတူပုန္းလိုက္ ဒိုင္းေညာင့္လိုက္ အ႐ူးမႀကီး မစာဥလို႔ေအာ္ၿပီး ျပန္ေျပးလုိက္ေလာက္ပဲ လုပ္ေနေသးတာ။

တကယ့္စစ္ပြဲအႀကီးစားေတြ မဟုတ္ေသး။

"ေဝးေသးလား"

"ယာယီစစ္စခန္းေတြခ်ေနတာေတာ့ လွမ္းျမင္ေနရတယ္ ဆရာႀကီး …"

"ၾကားျဖတ္ နားေထာင္စမ္းကြာ လူအင္အား၊ လက္နက္အင္အား အတိအက် သိခ်င္တယ္"

RSO မွ ကြ်မ္းက်င္သူေတြ စကားေျပာစက္ကို ၾကားျဖတ္နားေထာင္ၾကတယ္။ ဂ်လစ္ ဂ်လစ္ ေန႔လယ္ကတို႔ကို ဝင္တိုက္သြားတဲ့ ကေလးမလား။

ဟုတ္တယ္ စစ္ ဘာျဖစ္ခ်င္လဲ။

"မိန္းမေတြပါ ပါလာတာလား"

"႐ွဴး တိုးတိုး ဟုတ္တယ္ အာစိ"

Facebook မွာတုန္းကက် ဖင္တုန္ေနၿပီးေတာ့ ဘာမဟုတ္တဲ့ စစ္ေျမျပင္မွာမွ ဖိုက္တာလာမလုပ္နဲ႔ ကေလးမ။

"ဟမ့္ အဲ့ ေဖ့ဘုတ္ဆိုတာႀကီးက ဘာတံုး"

"မသိဘူး အာစိ"

စစ္ေျမျပင္ထက္ေတာ့ ေသြးထြက္သံယိုေတြ မ်ားမယ့္ပံုပဲ"

"ဘုရား ဘုရား"

အံမာ မေန႔တစ္ေန႔ကမွ ေဖာ္လိုဝါး တစ္သိန္းျပည့္တဲ့လူကမ်ား ငါကေဖာ္လိုဝါး ႏွစ္သိန္းဟဲ့ လာမယွဥ္နဲ႔။

"ဟမ့္ ဘာေတြလဲ"

"ေၾသာ္ စစ္သားအင္အားေတြျဖစ္မွာေပါ့ ဆရာရယ္"

"ဘုရားေရ …"

တပ္စုတစ္စုကို လူအင္အားသိန္းေက်ာ္ေနတယ္။ ေခါင္းေဆာင္ႀကီး အသံေတြတုန္လာတယ္။

"ေနာက္… ေနာက္တစ္ခု ၾကားျဖတ္ နားေထာင္ၾကည့္ရေအာင္ကြာ"ဂ်လစ္ ဂ်လစ္ ရထားလား ရထားလား။

"ဟာ စကားဝွက္ေတြေျပာေနၿပီ လိုက္မွတ္ လိုက္မွတ္"

ရထားပါ ေဘာပင္န္ရွိတယ္။

ပန္းသီး ရွိတယ္။

အင့္ကတုတ္က်င္းထဲ ျခင္ေထာင္ေထာင္ၿပီးေစာင့္ေနတယ္ ကိုကို။

ခုခ်က္ခ်င္းလာပါ။

အိုေကေလ ခုခ်က္ခ်င္း လာၿပီ၊ စမူဆာ အီၾကာေကြးရန္ အသင့္။

ေအာက္ခံမဝတ္လာပါနဲ႔ အလုပ္႐ႈပ္တယ္။

သဲလဲ အထဲတစ္ထပ္ ခြ်တ္ထားပါ။

"ဟာ ေဟ့ေကာင္ေတြ … သူတို႔ က်ည္ကာေတြခြ်တ္တာနဲ႔။

စႏိုက္ပါနဲ႔ က်င္းထဲလွမ္းေရွာ့ …"

"ရက္္စ္ … အာစိ"

လက္ေျဖာင့္တပ္သား စႏိုက္ပါထမ္းၿပီး ေတာင္ကုန္းေပၚတက္တယ္။

ေသနတ္ေထာက္ ေထာက္တယ္၊ အားရပါးရေမွာက္အိပ္ၿပီး က်င္းထဲလွမ္းခ်ိန္တယ္။

မွန္ဘီလူးေပါက္ကေန ၾကည့္လုိက္ေတာ့

"ဟင္ …"

"ေဟ့ေကာင္ ပစ္ေလ က်ည္ကာမခြ်တ္ေသးလို႔လား "

"ခြ်တ္ …ခြ်တ္လိုက္ၿပီ က်ည္ … က်ည္ကာေတြက တစ္မ်ဳိးႀကီးပဲ"

"ပစ္စရာရွိတာ ပစ္စမ္းပါ"

"ပစ္မရဘူး … ပူး … ပူး ေနတယ္ အာစိ"

"ေသခ်ာၾကည့္ၿပီး ခ်ိန္ပစ္ေလ"

"ဟင့္အင္း ဟင့္အင္း ၾကည့္ရဲဘူး တစ္မ်ဳိး တစ္မ်ဳိးႀကီးပဲ …"

"မၾကည့္ဘဲပစ္မလို႔လားဟ၊ ခ်က္ေကာင္းကိုထိေအာင္ ခ်ိန္ပစ္စမ္းပါ"

လက္ေျဖာင့္တပ္သား ေခြ်းေတြလက္နဲ႔ပင့္သုတ္တယ္။

လွ်ာနဲ႔သပ္တယ္၊ မွန္ဘီလူးေပါက္ကို ျဖည္းျဖည္းခ်င္းျပန္ၾကည့္တယ္။

"ဘုရား ဘုရား တစ္ခါမွ ဒီေလာက္လက္မတုန္ဖူးဘူး။ ရင္ထဲမွာ လွပ္လွပ္လွပ္လွပ္နဲ႔။ ဟင္ ဒီဘက္ကဘယ္သူေတြ လဲ ဟာ"

လက္ေျဖာင့္တပ္သား ဒေရာေသာပါးဆင္းခ်လာတယ္။

"အာစိေရ တပ္စုတစ္စုလာေနၿပီ ကယ္ပါအံုး …"

"ေဟ လူအင္အား၊ လက္နက္အင္အား ေျပာစမ္း"

"လူက အေယာက္ ငါးဆယ္ေက်ာ္မယ္ လက္နက္က ေရသန္႔ဗူးခြံေတြကိုင္လာတယ္၊ ျမန္မာအလံေတြလဲၿခံဳလာတယ္။ ေဘာလံုးပရိသတ္တပ္တဲ့အလံက"

"ဟာ"

ေျပာလို႔မွမဆံုးေသးဘူး။ RSO စစ္စခန္းကို လူအုပ္ႀကီးဝင္ခ်လာပါေလေရာ။

လူကုိ ဘာမွမလုပ္ဘူး။

ခံုေတြခ်ည္း ရွာရွာၿပီး႐ိုက္ခ်ဳိးတာ။

"ထစမ္း ဖင္ထိုင္ခံုေပး"

"ဟုတ္ ဟုတ္ကဲ့"

"ေျဖာင္း ေျဖာင္း"

"ဟာ"

"ထိုင္ခံုေတြ ကုန္ရင္ ခုတင္ေတြပါ ခ်ဳိး"

"ဟင္...မလုပ္ၾကပါနဲ႔ ငါ့တူတို႔ရယ္ ခုတင္ေတာ့ ခ်မ္းသာေပးပါ"

"အာ ၾကာတယ္ကြာ ခ်ဳိးစမ္းအကုန္ ႐ိုက္ခ်ဳိး"

ေတာ္ေတာ္ၾကမ္းတဲ့ တပ္ဖြဲ႕ပါ။

ခံုေတြေကာ စားပြဲေတြေကာ ကုတင္ေတြေကာ ေတြ႕သမွ်အကုန္႐ိုက္ခ်ဳိးတယ္၊ သြားၾကားထုိးတံေတာင္ မခ်န္ဘူး။

အဲ့သည္တပ္ဖြဲ႕ႀကီး ျပန္ဆုတ္သြားေတာ့ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ ေျမလွန္ထားသလိုေပါ့။

"ေတာက္ … ထိုင္စရာ ခံုလဲမရွိဘူး"

RSO ေခါင္းေဆာင္ႀကီး ငိုသံဝဲႀကီးနဲ႔ေျပာတာ။

"အိပ္စရာခုတင္လဲ မရွိေတာ့ဘူး၊ သြားၾကားထိုးဖို႔ေတာင္ မရွိဘူး၊ ေတာက္မေက်နပ္ဘူး ဒီညဝင္တိုက္မယ္ကြာ"

"ဆရာ"

"ဘာတုန္း"

"ဒါထက္ဆိုးတဲ့တပ္ဖြဲ႕ ရွိေသးတယ္

ဆရာ"

"ဘာတပ္လဲ"

"အင္းလ်ားကန္မွ ရွက္ကီေမာင္ေလးမ်ားတပ္တ႔ဲ"

"သူတို႔က ဘာလုပ္တာလဲ"

"ခ်ဳပ္တယ္ ဆရာ"

"အင္း"

"စြပ္တယ္ ဆရာ"

"ညႇင္"

ေခါင္းေဆာင္ႀကီး ဖင္က်ဳံ႕သြားတယ္။

"ေမြးရာပါ လက္နက္နဲ႔ကို ေသာင္းက်န္းေနတာပါဆရာ"

"ေတာက္ … ေဟ့ေကာင္ေတြအသင့္ျပင္ ခ်ဳံခိုတိုက္မယ္ …"

RSO တပ္သားေတြ အေမွာင္ထဲမွာ လႈပ္လႈပ္လႈပ္လႈပ္နဲ႔ ေမွာက္ၿပီးတြားသြားၾကတာ မဟုတ္ဘူး။

ပက္လက္ကေလး ယက္ကန္ယက္ကန္နဲ႔ ခ်ဳံတိုးတာ။ ဟုတ္တယ္ေလ …ေမွာက္သြားရင္ စိတ္မခ်ရေတာ့ဘူးေလ။

ဟိုရွက္ကီေမာင္ေလးမ်ားတပ္က အေနာက္ကဝင္တြယ္သြားရင္ ျမက္ဖုတ္ထဲ မ်က္ရည္နဲ႔ မ်က္ခြက္က်န္ခဲ့မွာ။

"ဟာ သူတို႔လဲ ခ်ီတက္လာၾကၿပီ"

ဟိုဘက္ကလဲ သိပံုရတယ္။ စစ္ေၾကာင္းခ်ီတက္လာတယ္။

ဒါေပမဲ့ သူတို႔ခ်ီတက္ပံုကအဆန္း။

"တစ္ေယာက္တက္မယ္ ႏွစ္ေယာက္တက္မယ္၊ ဟိုအေရွ႕က အေဒၚႀကီး

စစ္မတိုက္ခ်င္ေသးရင္ ေဘးကသစ္ကိုင္းေလးကိုင္ၿပီး ကြယ္ထား"

RSO တို႔ ေၾကာင္ကေရာ့ျဖစ္သြားတယ္။ ဒီေလာက္ဆူညံတဲ့စစ္ေၾကာင္းတစ္ခါမွ မျမင္ဖူးဘူးကိုး။ တပ္စုေတြကလဲမ်ားပါ့။

မထသ တပ္စု၊ ပါရမီ တပ္စု၊ အဓိပတိ တပ္စု။

အဓိပတိထဲမွာမွ အျပာ၊ အနီ၊ အဝါကြဲေသးတယ္။

"ဟိုး ေရွ႕ထိတက္ ဟိုးေရွ႕ဆံုးထိ တက္"

"ေသမွာေပါ့ ႏြားရဲ႕ …"

"သံုးေယာက္ဝင္လို႔ရတဲ့ ကတုတ္က်င္းေလးေတြ သံုးေယာက္ျပည့္ေအာင္ ဝင္ေပးေနာ္၊ လက္လြယ္ရင္ ေသနတ္ကေလးေတြထုတ္ထား၊ စစ္ပြဲက စေတာ့မွာ"

အဲ့ေတာ့မွ RSO လဲ"ေၾသာ္ ဒါစစ္ပြဲပါလား" ဆိုၿပီး သတိျပန္ဝင္ေတာ့တယ္။

RSO စပစ္ၿပီ။

"ဒက္ ဒက္ ဒက္ ဒက္"

"ဒိုင္းေညာင့္ ဒိုင္းေညာင့္"

"ဂန္းေလးေတြ ကိုင္ထားၾက ပစ္မယ္ ခတ္မယ္"

ေသနတ္သံထက္ အဲ့သည့္စစ္သားထိန္းေတြရဲ႕အသံက ပုိက်ယ္ေနတယ္။

က်င္းထဲကေန လက္ညႇိဳးေလးတစ္ေခ်ာင္း ေထာင္ျပတယ္။

"ခ်စ္ကိုႀကီး … ခဏေလာက္ပါ"

"ဟယ္"

RSO ေတြလဲ ဘုမသိ ဘမသိနဲ႔ရပ္လိုက္တာေပါ့။

"ပစ္ေဟ့ ပစ္ၾက"

"ဒက္ ဒက္ ဒက္ ဒက္"

"ဒိုင္း ဒိုင္း ဒိုင္း"

အဓိပတိအနီတပ္စုကလူေတြသမတာ RSO တို႔ခမ်ာ ေခါင္းေတာင္မေဖာ္ႏိုင္ဘူး။

ခဏၾကာေတာ့ က်ည္ကုန္သြားလို႔လားမသိဘူး။

ရပ္သြားတယ္။

ေခါင္းေလး အသာေထာင္ၾကည့္ေတာ့ အဓိပတိအျပာတပ္စု။

"ေရွ႕က ပစ္သြားတာ အနီလား"

"ဟုတ္ ဟုတ္ပါတယ္ အဓိပတိအနီတပ္စုပါ"

"ဘယ္ႏွမိနစ္လဲ"

"သံုးမိနစ္ေလာက္ေတာ့ ရွိသြားၿပီ"

"အနီသံုးမိနစ္တဲ့ ဆရာေရ႕ ပစ္"

"ဟာ"

"ဒက္ ဒက္ ဒက္ ဒက္"

"ဒိုင္း … ဒိုင္း …"

"ေဆာ္ျပန္ပဟ …"

RSO ေတြ တျဖည္းျဖည္း အထိနာလာတယ္။

ၾကည့္ရတာ ဘယ္လိုမွလမိုင္းမကပ္။

တပ္စုတစ္စုက ဘယ္ႏွမိနစ္ျခားသလဲ ေအာ္ေမးတယ္။

ၿပီးရင္ ေဆာ္တယ္ ေနာက္တပ္စု တစ္စု ထပ္ေမးတယ္။

ထပ္ေဆာ္တယ္ ဘယ္တုန္းကမွမရွိဖူးတဲ့ စစ္ပြဲမ်ဳိး။

"ေဟ့ ခဏရပ္ၾကပါအံုး"

ေအာ္သံနဲဲ႔အတူ ျမန္မာတပ္ထဲက လူတစ္စုထြက္လာတယ္။

"မစိုးရိမ္နဲ႔… ဒီမယ္ ငါတို႔က လူ႔အခြင့္အေရးတပ္စု … မင္းတို႔ RSO ေတြနဲ႔

ဒီဘက္က ျမန္မာတပ္ေတြကုိ ၾကားဝင္ညိႇႏိႈင္းေပးဖို႔… ဟုတ္ၿပီေနာ္ …"

RSO ေခါင္းေဆာင္ ေပ်ာ္သြားတယ္၊ ပုန္းေနတဲ့ေနရာကေန ဝမ္းသာအားရ ထြက္လာတယ္။

"ကဲ ဒီမယ္ … က်ဳပ္ေျပာမယ္ တိုက္ပြဲဆိုတာ အရွည္အရွည္ျဖစ္ေနရင္ မေကာင္းဘူးေလ။ အုပ္ထိန္းသူပါလား"

"ဟင္ …"

"ေခါင္းေဆာင္ကိုေမးတာ လီဒါ … လီဒါ"

"ကြ်န္ေတာ္ပဲ"

"ကဲ ဒီဘက္ကလဲ ဗိုလ္ႀကီးတို႔ ဗိုလ္ေလးတို႔ထြက္ခဲ႔ပါေနာ္ … ညိႇၾက ဟုတ္ၿပီလား … ေဟ့ ဒီမယ္ … စစ္ပြဲအေၾကာင္းညိႇ…"

"ဟုတ္"

"ဒီမယ္ … ခိုးဝင္တဲ႔ကိစၥလဲညိႇ"

"ဟုတ္"

"ဒီမယ္ … ႏွစ္ႏိုင္ငံ ခ်စ္ၾကည္ေရးကိုပါ တခါတည္းညိႇ"

"ဟုတ္"

"ဆယ့္ငါးမိနစ္ အခ်ိန္ရမယ္"

"ဂစ္"

ေသၿပီ … ညိႇိရမွာကအမ်ားႀကီး အခ်ိန္ကဆယ့္ငါးမိနစ္ထဲ … RSO ေခါင္းေဆာင္ အၾကပ္႐ိုက္သြားတယ္။

ေနာက္မွ စကားေျပာစက္ခိုးနားေထာင္တုန္းကမွတ္ထားတဲ့ စကားဝွက္ေလး သတိရသြားတယ္။

"ဟုတ္ၿပီ … စကားဝွက္အရင္ေျပာမယ္၊ ၿပီးမွေဆြးေႏြးဖို႔ကိစၥ ဆက္လုပ္မယ္"

RSO ေခါင္းေဆာင္ ေဘာပင္န္ကို တျဖည္းျဖည္းခ်င္းထုတ္တယ္။

ျမန္မာစစ္ဗိုလ္ေတြလဲ ေသနတ္ေမာင္းေပၚ လက္တင္လိုက္တယ္၊ ဘာမွန္းမွမသိတာ။

"ရထားလား ေဘာပင္ရွိတယ္"

ေျပာလဲေျပာ ေဘာပင္န္လဲအထုတ္။

"ဟ ေသနတ္ထုတ္ၿပီဟ"

"ပစ္ ပစ္"

"ဒက္ ဒက္ ဒက္ ဒက္ ဒက္"

"အိ … အိ … ေဘာ… ေဘာပင္န္ …ရွိ… ရွိတယ္ေလ ေဘာ … ေဘာပင္န္ … ဂစ္"ေသတယ္ေလ … ေဘာပင္န္ေလး ကိုင္ၿပီး ေဆြးေႏြးပြဲလဲမေအာင္ျမင္ စစ္ပြဲက ဆက္ျဖစ္တာေပါ့။

စစ္ပြဲမွ တကယ့္ဘုရားစူးစစ္ပြဲ။

"ဘယ္ႏွမိနစ္လဲေဟ့ …"

"ႏွစ္မိနစ္ "

"ပစ္ "

"ဒက္ ဒက္ ဒက္ ဒက္"

"ဘယ္ႏွမိနစ္လဲ"

"ေလးမိနစ္"

"ပစ္"

"ဒက္ ဒက္ ဒက္ ဒက္"