ေမးေစ့ေမြး

သိတဲ့အတုိင္းပဲဲ က်ဳပ္တို႔ေယာက်္ားေတြဆိုတာ ေရမိုးခ်ဳိးၿပီး အက်ႌေဘာင္းဘီေလးေကာက္စြပ္လိုက္ရင္ ၿပီးၿပီ။

မသကာ ေရေမႊးစြတ္တာပဲရွိတာပ မိန္းမေတြလိုမ်ဳိး "ဒါေလးနဲ႔ ပိုိလိုက္မလား၊ ဒါေလးက ပိုလွတယ္" ဆိုၿပီး ဝတ္စံုေရြးစရာလဲ မလိုဘူးေလ၊ အဝတ္တန္းမွာ မေလွ်ာ္ဘဲ လွန္းထားတာရွိလား ၾကည့္တယ္။ မရွိဘူး။

အိုေခေပါ့ ဗီ႐ိုထဲက အေပၚဆံုးတစ္ထည္ကို ေကာက္ဆြဲၿပီးဝတ္လိုက္တယ္။

"ဟယ္ ေဘာင္းဘီတိုေလး"

ဟုတ္ပ ေဘာင္းဘီတိုေလးေတြ ေတာင္ မဝတ္ရတာၾကာေပါ့၊ ဇစ္ဆဲြတင္ၾကည့္တယ္၊ ရေသးတယ္။

ေဘာင္းဘီခ်ိတ္ခ်ိတ္ဖို႔ဆြဲေတာ့ ဗိုက္ကတစ္ေနၿပီ။

"အို မရ ရေအာင္ ဝတ္အံုးမွာ "

ရင္ဘတ္ႀကီးမို႔ေနေအာင္ ႐ွဴးခနဲ ေလ႐ွဴသြင္းၿပီး ထပ္တပ္ၾကည့္တယ္။

"ဟယ္ ရသြားၿပီ"

ဟုတ္တယ္၊ ရသြားၿပီ။

ဒါေပမဲ့ အဲ့သည္အတိုင္း ရင္ဘတ္ကို မို႔ထားရတယ္။

ဖင္ကို ဟန္ပါပါအေနာက္္ပစ္ထားရတယ္။

ေလ႐ွဴသြင္းထားရတာကိုး။

ၿမိဳ႕ထဲကို အဲ့သည္ပံုစံအတိုင္း ရင္မို႔မို႔  ဖင္ေကာက္ေကာက္နဲ႔ပဲ သြားရတာေပါ့။

ငတိမနဲ႔ခ်ိန္းထားတဲ့ေနရာေရာက္ေတာ့ ဒင္းမေရာက္ေသးဘူး။

အဲ့သည္ေနရာနားမွာ ထိုင္ေနတဲ့လူေတြလဲ ရွိပါရဲ႕။

ထိုင္စရာေနရာေလးေတြလဲ လြတ္ေသးတာပ။

ဒါေပမဲ့ သိတဲ့အတိုင္းပဲ။

ကိုယ္ေတြဘဝက ထိုင္တာနဲ႔အရွက္ကို ဇစ္ပါဟက္တက္ကြဲမွာကိုး။

သိပ္မၾကာဘူး ေရာက္လာပါတယ္။

ေတြ႕ေတြ႕ခ်င္း က်ဳပ္ကိုလက္ညိႇဳးထိုးၿပီး အလန္႔တၾကားနဲ႔။

"ဟယ္ … ရင္ ရင္ဘတ္ႀကီး"

"အင္း ေလ႐ွဴသြင္းထားတာ"

"ဟယ္ ဟိုမွာလဲ ဖင္"

"အင္းေလ အဲ့ဒါဖင္ေလ"

"ဟာ ေဘာင္းဘီတို … ေတာက္ေဘာင္းဘီတုိ ဝတ္လာတယ္ေပါ့ေလ"

"အင္းေပါ့ေလ … ႏုသြားတယ္ဟုတ္"

"ခြ်တ္စမ္း …"

"ဟယ္"

"နင္ ဒါသက္သက္ ငါ့ကိုမေလးစားတာ"

"ဘာ ဘာဆိုင္ …"

"ေဘာင္းဘီတုိဝတ္လာတာကိုက နင္ငါ့ကိုမေလးစားတာ၊ ငါ့အခ်စ္ေတြကို ေစာ္ကားတာ၊ ငါ့သိကၡာကို ခ်ဳိးခ်ပစ္လိုက္တာပဲ"

"ဟင္  ေၾသာ္"

"ျဖစ္သလိုဝတ္ၿပီး လာေတြ႕တာ"

ေအာင္မာ … အရင္တုန္းက ဝတ္စံု တစ္စံုကို သံုးရက္ေလာက္ထပ္ထပ္ဝတ္ေနတုန္းက အေကာင္း။

အခု သူမႀကိဳက္တဲ့ေဘာင္းဘီတို ဝတ္လာေတာ့မွ။

"တကယ္ေတာ့ ငါနင့္အတြက္ေျပာတာပါဟာ"

ငတိမ ေျပာေနရင္းနဲ႔ ငိုသံဝဲႀကီးပါစြက္လာတယ္။

"ဟယ္ လူၾကားထဲငုိေနၿပီလားမသိဘူး  ဒုကၡပဲ"

မ်က္ရည္သုတ္ေပးဖို႔ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ "ေၾသာ္ မ်က္ရည္လဲမထြက္ပါလား"

"အခု နင့္ပံုကိုၾကည့္စမ္း"

"ၾကည့္တယ္ေလ ဘာျဖစ္ေနလို႔တုန္း"

"ဘဝပ်က္မယ့္ပံု"

"ဂစ္"

"ဖင္ကေကာက္ ရင္ကေမာက္၊ ဒီၾကားထဲ ေျခသလံုးေမြးေတြက ျမႇဴဆြယ္ေနေသးတယ္ ပီဘိအေျခာက္"

"အု"

"နင္ ျမန္မာေယာက်္ားေလးမဟုတ္ဖူးလား"

"ဟုတ္တယ္ေလ"

"ေနာက္တစ္ခါလာေတြ႕ရင္ လံုခ်ည္ပဲဝတ္ ဘာေဘာင္းဘီမွဝတ္မလာနဲ႔ ၾကားလား"

က်ဳပ္ကို ဒီလိုလာေအာ္လို႔ရ႐ိုးလား ခ်က္ခ်င္း ပက္ခနဲျပန္ေအာ္ပစ္လိုက္တယ္။

"ဟုတ္"

ေနာက္ေန႔ေတြသြားေတြ႕ရင္  က်ဳပ္မွာ လံုခ်ည္ပဲဝတ္ရေတာ့တာေပါ့။

ဒါေတာင္ ဒင္းက ေတြ႕ေတြ႕ခ်င္း စစ္လားေဆးလား လုပ္ေသးတာ။

"ေဘာင္းဘီခံ ဝတ္လာေသးလား"

"ဟင့္အင္း မဝတ္လာပါဘူး"

လူေတြကလဲ လွည့္ၾကည့္ကုန္တာေပါ့။

"အထဲမွာ ဘာေဘာင္းဘီမွမပါတာ ေသခ်ာတယ္ေနာ္"

"အင္းဆို … အတြင္းပလိန္း"

"နံရံဘက္လွည့္လိုက္"

"ဟင္ ေၾသာ္"

က်ဳပ္တစ္ကိုယ္လံုးကို (အထူးသျဖင့္ ေအာက္ပိုင္းေပါ့) ရဲေတြ လက္နက္ရွာသလိုကို စစ္တာ။

"လက္ေျမႇာက္ထားေလ"

"ေၾသာ္ ေအး ေအးပါ"

စိတ္ႀကိဳက္စစ္ၿပီးလို႔ အထဲမွာဖင္ႏွစ္တံုးကလြဲၿပီး ဘာမွမပါမွန္းသိေတာ့မွ လႊတ္ေပးေတာ့တယ္။

တစ္ခါကလဲ သူ႔ကိုမင္းသားတစ္ေယာက္ရဲ႕ပံုျပဖူးတယ္။

မင္းသားက Jason Statham ကတံုးေျပာင္မွာ မုတ္ဆိတ္ႏုတ္ခမ္းေမြး ခပ္ေရးေရးနဲ႔ လႊတ္ၾကည့္ေကာင္းတဲ့မင္းသားေပါ့။

"သူ႔သိလား"

"ရွာရြတ္ခန္မလား"

"ညႇင္"

"မႀကိဳက္ဘူး အေမြးေတြအမွင္ေတြနဲ႔"

"ကုလားမင္းသားမဟုတ္ပါဘူးဟာ။  အဂၤလိပ္မင္းသားပါ ဒီေလာက္ၾကည့္ေကာင္းတာကို"

"မႀကိဳက္ဘူး။ နင္အဲ့လို ေမးစိေမြးေတြ ထားရဲထားၾကည့္"

"ဟယ္  ေၾသာ္"

မုတ္ဆိတ္ေမြးကို ေမးေစ့ေမြးတဲ့။ က်ဳပ္ကလဲ ဘာဆိုဘာအေမြးမွမေပါက္တာ။ ဟိုလူ႔ေမး ဒီလူ႔ေမးနဲ႔ စံုစမ္းၾကည့္ေတာ့ အေမြးေပါက္ေဆးရွိတယ္တဲ့။

ေပ်ာ္သြားတာေပါ့ဗ်ာ … ေစ်းကလဲသင့္တာကိုး… ပုလင္းလိုက္ဝယ္ၿပီး မ်က္ႏွာတစ္ခုလံုးကို သနပ္ခါးလူးသလိုကို ပြတ္ေတာ့တာ။

"အို မလိုတဲ့ေနရာ ေနာက္မွျပန္ရိတ္မယ္"

တစ္ပတ္ေလာက္ၾကာေတာ့ ေမးေစ့မွာ သံုးေလးပင္ထြက္လာေကာ။

"ဟယ္  ေမး … ေမးေစ့ေမြးထြက္လာၿပီ၊ ဘာ … ဘာလုပ္ရင္ေကာင္းမလဲ၊ ေရမ်ားမ်ားေလာင္းေပးရမလားမသိဘူး။

အို ေနပူထဲ ပက္လက္သြားအိပ္ေနလိုက္မယ္ ဒါမွ ေနေရာင္ျခည္ကေန အစာခ်က္တယ္ဆိုလား အဲ့ဒါျဖစ္မွာ ဟုတ္ၿပီ"

အိမ္ထဲေနတာေတာင္ ေနပူတဲ့ေနရာေတြေရြးေရြးၿပီးေခြရတာ ေမးေစ့ေမြးေလးေတြ ျမန္ျမန္ရွည္ေအာင္လို႔ေလ။

က်ဳပ္အဲ့သလို ပိုးေမြးသလိုေမြးထားတဲ့ ေမးေစ့ေမြးေလးေတြကို ဟိုအဖ်က္မ ဘာေျပာတယ္မွတ္လဲ။

"နင္ ဟိုပံုထဲက အမီတာဘဂ်မ္းလို လိုက္ထားေနတာမလား"

"ဟင္ … Jason Statham ပါဟယ္"

"ဘာျဖစ္ျဖစ္ အဲ့ကုလားမင္းသားပံု လိုက္မထားရဘူး"

"အုမ္"

"ဒါ ငါ့စကားကို အရာမသြင္းတာ၊ ငါ့ကိုမေလးစားတာ၊ ငါ့အခ်စ္ကို ေစာ္ကားတာ၊ ငါ့သိကၡာကို႐ိုက္ခ်ဳိးတာ"

"ဒီအေမြးေလး သံုးပင္ထားတာကေလ"

"ဟုတ္တယ္"

"ေၾသာ္"

မ်က္ရည္ေတာင္ ဝဲတယ္။

"အဲ့သည္ ေမးေစ့ေမြးေတြမရိတ္သေရြ႕ ငါနင္နဲ႔ မပတ္သက္ဘူး"

"ဟယ္"

တကယ္ႀကီးဗ်ာ … တကယ္ႀကီးကို အဆက္အသြယ္ျဖတ္ပစ္လိုက္တာ၊ ေနာက္ဆံုးေတာ့ က်ဳပ္သိပ္ခ်စ္သိပ္တန္ဖိုးထားရတဲ့ ေမးေစ့ေမြးေလး သံုးပင္ကို က်ဳပ္လက္နဲ႔က်ဳပ္ကိုယ္တိုင္ ရက္ရက္ စက္စက္ ႏုတ္ပစ္လိုက္ရေတာ့တယ္။

အဲ့သည္ေန႔ကဆို ထမင္းေတာင္ မစားႏိုင္ဘူး။

ေမးေစ့ေမြးေလးေတြကို အိမ္ေနာက္က ေျမကြက္လပ္မွာ ေသေသခ်ာခ်ာေလးျမႇဳပ္လိုက္ပါတယ္။

"ေၾသာ္ သတၱဝါတစ္ခု ကံတစ္ခုေပါ့ေလ။ ေနာင္ဘဝဆိုတာမ်ားရွိခဲ့ရင္ ငါ့ေမးေစ့မွာ မင္းတို႔သံုးေယာက္စလံုး ထပ္ၿပီး ေပါက္ဖြားၾကပါေစ သူငယ္ခ်င္းတို႔ရာ။ ဟယ္ေနပါအံုး သူငယ္ခ်င္းမွ မဟုတ္တာ ညီေလးတို႔ရာ …အယ္ ဒါလဲမဟုတ္ေသးဘူးအမွ်င္ေလးတို႔ရာ …"

က်ဳပ္ရင္ထဲ တကယ္မေကာင္းတာ။

က်ဳပ္မွာ ေမးေစ့ကတံုးႀကီး ဓာတ္ပံု႐ိုက္ၿပီးပို႔ေတာ့မွ ဟိုငတိမ စကားျပန္ေျပာတယ္။

"ဖိုတိုေရွာ့မဟုတ္ပါဘူးေနာ္"

"တကယ္ ေသသြားၾကပါၿပီဟာ"

"ဟမ္"

"ငါ ႏုတ္ … ႏုတ္ပစ္လိုက္ရၿပီလို႔ေျပာတာ"

"ေၾသာ္ ဒါဆို နက္ျဖန္လာေတြ႕ခ်င္ေတြ႕ေလ"

ဝယ္ထားသမွ် အေမြးေပါက္ေဆးေတြလဲ လူးစရာမရွိေတာ့ ေျခသလံုးမွာ ပြတ္လိုပြတ္ (အခုေတာင္ ေျခသလံုးေမြး ေတာ္ေတာ္ထူေနၿပီ) က်ဳပ္မွာ ေမးေစ့ေမြးေလးေတြ အမွတ္နဲ႔ ေျခသလံုးေမြးေတြကို ယုယရေတာ့တာေပါ့။

ေဘာင္းဘီတိုလဲမဝတ္ေတာ့ သူလဲမျမင္ဘူး။

အခုေတာ့လဲ ေျခသလံုးကေမးေစ့ေမြးေလးေတြနဲ႔ က်ဳပ္ဘဝေနသားက်ေနပါၿပီ။

ေၾသာ္ … ဘာလိုလိုနဲ႔ ေမးေစ့ေမြးေလး သံုးပင္ ဒီေန႔ရက္ေတာင္လည္ပါေပါ့လား။    ။