ပိုလာ

တိရစာၦန္ေတြဆို မခ်စ္လို႔ ေမြးကို မေမြးတာ...

ေငြကုန္လူပန္းအလုပ္ … ေခြးေမြးတယ္ဆိုပါစို႔။

စရိတ္ကႀကီးမယ္ ကာကြယ္ေဆးေတြနဲ႔တင္ ေတာ္ေတာ္ကုန္မွာ။

ေၾကာင္က်ေတာ့လည္း အိမ္ကပ္တာ မဟုတ္ဘူးရယ္။ ကပ္တဲ့အခ်ိန္က် အုပ္ေဆာင္းလွန္ၿပီး ေသာင္းက်န္းၿပီပဲ။

ဒါေၾကာင့္ ဘာအေကာင္မွမေမြးဘူး။

တစ္ရက္ လွည္းတန္းဘက္ေရာက္ေတာ့ ဦးထြန္းလင္းၿခံလမ္းထဲဝင္ျဖစ္တယ္။

"လာေနာ္ လာ … ႀကိဳက္တာေ႐ြးယူလို႔ရတယ္"

ဘာလဲေပါ့ …

ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ယုန္ေပါက္ေတြကို ျခင္းထဲထည့္ၿပီး ေအာ္ေရာင္းေနတာ။ ဘာရယ္ေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ နည္းနည္း စိတ္ဝင္စားသြားေတာ့ သြားစပ္စုၾကည့္မိတယ္။

"ဟာ အစ္ကိုႀကီး ဘယ္အေကာင္ယူမလဲေ႐ြး"

"တစ္ဆယ္သားေပး"

"မဟုတ္ဘူးခင္ဗ် တစ္ေကာင္ရွစ္ေထာင္ႏႈန္းနဲ႔ေရာင္းတာ"

"ဟင္ … ေၾသာ္"

ေစ်းေတာ့ႀကီးသား။

"တစ္ေကာင္အရင္ေပးကြာ … တစ္ခါတည္း အေမြးႏုတ္ေပးလိုက္"

"ဘာဗ် …ဒါ စားဖို႔မဟုတ္ဘူး၊ ေမြးဖို႔ ေရာင္းတာဗ်"

"ဟယ္"

ေဘးနားကလူေတြ ေပေစာင္းေပ ေစာင္းၾကည့္ကုန္တယ္။

"ယုန္ဆိုေတာ့ ျမည္းရမယ္ပဲ… အယ္ ဟုတ္ေပါင္ စားရမယ္ပဲမွတ္တာ ဟိ"

"ဘာ …ဒီမွာ ေဟ့လူ … ဒါ အသားငါးတန္း မဟုတ္ဘူး။ ဒီလမ္းထဲမွာ သစ္သီးဆိုင္လဲ ရွိတယ္၊ ဖိနပ္ဆိုင္လဲရွိတယ္၊ ေျမာင္းထဲမွာဆို မစင္ပံုေတာင္ရွိတယ္။ ခင္ဗ်ားျမင္သမွ် စားစရာမွတ္မေနနဲ႔"

"အုမ္"

"ဒါ ခင္ဗ်ားျမည္းေနက် ေတာယုန္ မဟုတ္ဘူး"

"တိုးတိုးေျပာပါကြာ"

"ရွားပါးမ်ဳိးစိတ္ေတြဗ် …"

"အန္ … ယုန္မဟုတ္လို႔ ဒီနားရြက္ေထာင္ေထာင္ အေကာင္ေတြက ကင္းလိပ္ေခ်ာလား"

"ထီြ … စားဖို႕ေလာက္ပဲသိတဲ့ ဦးေႏွာက္"

"အု"

"ဒါ ပိုလာ ဗ်"

"ဘာရယ္"

"ယုန္မဟုတ္ဘူး ပိုလာ"

"ေၾသာ္"

"ဒီထက္ ထပ္မႀကီးေတာ့ဘူး၊ ဒီလက္တစ္ဆုပ္က ဂိတ္ဆံုးပဲ"

ထူးဆန္းပါေပ့။

"အၾကမ္းပတမ္းလဲခံတယ္ဗ်ာ။ ယုန္ေတြလိုမႏုဘူး"

"ဟုတ္လား … ဘာေကြ်းရတံုး …"

"ဘာမွကို မေကြ်းရတာ"

"ဟင္ ဘယ္လို … "

"ေၾသာ္ ဘာမွေကြ်းစရာမလိုဘူးဆိုေန"

"ဟုတ္လို႔လားကြာ"

"မယံုေန …ဒါ မ်ဳိးစိတ္အသစ္ …"

ဘာမွမေကြ်းရတဲ႔အေကာင္ဆိုေတာ့ ေမြးၾကည့္ခ်င္သား။

"တစ္ေကာင္ေပးကြာ"

အထီးပဲဲေပး … ဒါနဲ႔ ဘာေကာင္ အန္ဒါဂြန္နာ ေနာ္"

"ခီြး … ပိုလာဗ် "

"ေၾသာ္ေအး ဟုတ္သား ပိုလာ  ပိုလာ  ပိုလာ"

အဲ့သလိုနဲ႔ ပိုလာဆိုတဲ့အေကာင္ကို အိမ္မွာေမြးျဖစ္သြားတယ္ေပါ့ဗ်။ ေခၚလာခါစကေတာ့ ၿငိမ္ၿပီးမွိန္းေနတာ (ဘာမီတြန္တိုက္ထားတယ္ထင္ပါ့) ေနာက္တစ္ရက္က်ေတာ့ ခုန္ဆြ ခုန္ဆြနဲ႔ ေလွ်ာက္ေျပးေကာ။

"ဟယ္ ယုန္ .… ယုန္လိုခုန္တယ္"

တကယ္ကို ဘာမွမေကြ်းရတာ၊ သူ႔ဘာသာခိုးစားတယ္ေလ။ အေကာင္ႀကီး လာေလ ယုန္နဲ႔ပိုတူလာေလပဲ။

"အို မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး ငါဝယ္လာတာ ပိုလာပဲဟာ"

အိမ္လည္း ရပ္ကြက္ထဲကခ်ာတိတ္ေတြ၊ ကေလးေတြနဲ႔ စည္ကားဆူညံေနေတာ့တာပဲ။

"ဦးေယး ဒါဘာေကာင္ေယးယဲ"

"ပိုလာ ေခၚတယ္ကြ"

"ခစ္ ခစ္ … ပိုလာဆိုတာ ဝက္ဝံပဲရွိရယ္ ယုန္ကို ပိုလာတဲ့ ခစ္ ခစ္"

"ဟင္ … မဟုတ္ပါဘူး ဒါပိုလာကြ ဘာမွလဲမသိဘဲနဲ႔  ငါ့ဆရာလာလုပ္ေနတယ္၊ သြား သြား အိမ္ျပန္ေတာ့ အခုခ်က္ခ်င္း"

ကိုယ္တိုင္လည္း ဘာအေကာင္ေမြးထားလို႔ ေမြးထားမွန္းမသိ။ ႐ုပ္ၾကည့္ေတာ့ ယုန္ ဒါေပမဲ့ ပိုလာဆို။

"ယုန္ဆိုရင္ေတာ့ ခက္ၿပီ"

လင္ယူသားေမြးေတြလာေတာ့မွာ၊ အို ငါေမြးထားတာ အထီးပဲဟာ"

ကေလးအေမေတြကလည္း သူတို႔ကေလးေတြခ်ီၿပီး လာၾကတယ္။

"ကိုေဇယ်ာ တံခါးခဏဖြင့္ပါအံုး။

ကေလးထမင္းေကြ်းခ်င္လို႕"

"ဟင္  ေၾသာ္ ေအး ေအး လာၿပီ"

"ကဲ သားသား မန္းမန္းစားရမယ္ေနာ္၊

ဟိုမွာ ယုန္ အယ္ေဆာရီးမွားလို႔ ပိုလာေလးေတြ႕လား ခ်စ္စရာေလး"

"စားခ်င္ဝူး စားခ်င္ဝူး ဟင္အင္း စားခ်င္ဝူး"

"ဦးေဇယ်ာႀကီး ကိုက္လိမ့္မယ္ေနာ္"

"အယ္"

"မစားဘူးလား ဦးေဇယ်ာႀကီးကို ကိုက္ခိုင္းလိုက္ရမလား ဟမ့္"

ကေလးေျခာက္တဲ့ပံုကလည္းၾကည့္အံုး၊ ဖမ္းေခၚသြားခိုင္းလိုက္မယ္လည္း မဟုတ္ဘူး။

အဲ့သလိုနဲ႔ က်ဳပ္ပုိလာကိုၾကည့္လိုက္ စားလုိက္၊ မစားရင္ က်ဳပ္ကမာန္ဖီျပေပးလိုက္ စားလိုက္နဲ႔ တိရစာၦန္႐ံုႀကီးကို ျဖစ္လို႔။

တျခားရပ္ကြက္ကလူေတြေတာင္ က်ဳပ္အိမ္ကပုိလာကို စိတ္ဝင္စားၾကတယ္။

"ေဇယ်ာေရ႕  …"

"ဗ်ာ … လာၿပီ"

ရပ္ကြက္ဥကၠ႒နဲ႔ လူစိမ္းႏွစ္ေယာက္။

"ဒီက ဆရာေတြက မင့္အေကာင္ကို ၾကည့္ခ်င္လို႔ လိုက္လာတာ"

"ဒီမွာပါ ခင္ဗ်"

"ေၾသာ္  ယုန္ပဲ"

စိတ္ထဲ ျပန္ေျပာလိုက္ခ်င္ေပမယ့္ ေအာင့္ထားလိုက္တယ္။

"ယုန္မဟုတ္ဘူး ကိုျမင့္ေမာင္ရ၊ အဲ့ဒါ မ်ဳိးစိတ္အသစ္၊ ေစ်းလဲႀကီးတယ္ အေကာင္ေပါက္တင္ တစ္ေသာင္းေလာက္ ရွိတယ္"

ဒီ တစ္ေယာက္ကေတာ့ ဗဟုသုတႂကြယ္ပံုရတယ္။

"မွတ္ထား အဲ့ဒါ ပ႐ိုေဘာက္လို႔ေခၚတယ္"

"ငွယ္"

သူက ပိုဆိုးေနတယ္ … လခြမ္း။

"လွည္းတန္းမွာ ေအာ္ေရာင္းတယ္ေလဗ်ာ။ က်ဳပ္က ခဏခဏ အဲ့သည္ ဘက္ေရာက္ေတာ့ သိေနတာ"

ေၾသာ္ … ပိုလာနဲ႔ ပ႐ိုေဘာက္ကို မွားၾကားတဲ့ ဗဟုုသုတႂကြယ္ဝသူႀကီး။

"ဒီမ်ဳိးစိတ္ကရွားတယ္ဗ်၊ ကိုျမင့္ေမာင္ရ …"

"ႏို႔ ဘာနဲ႔မ်ဳိးစပ္တာမို႔လဲဗ်"

"ဒိုဘာမင္နဲဲ႔ တိုက္တန္းနစ္ကို စပ္ထားတာ"

ဂစ္ ……… ကားေတြေကာ၊ ေခြးေတြေကာ၊ သေဘၤာေတြေကာ ႐ုပ္တည္နဲ႔ကို လွိမ့္တာ။ ကိုျမင့္ေမာင္ဆိုတဲ့ လူကလည္း ယံုတယ္။

ဒီၾကားထဲ ဥကၠ႒က ထေပါက္ေသးတယ္။

"ဟုတ္တယ္၊ ဟုတ္တယ္ ဒီေကာင္ေတြက ဒုိုင္ႏိုေဆာမ်ဳိးစိတ္ဝင္ေလ"

ေၾသာ္ … ငါေမြးထားတာ ဒိုင္ႏိုေဆာမ်ဳိးပါလား …အဲ့သလိုိနဲ႔ ယုန္မ်က္ခြက္နဲ႔ က်ဳပ္အေကာင္ဟာ ရပ္ကြက္ထဲမွာေတာ့ စူပါစတားေပါ့။ ယုန္လိုိုလို၊ ေခြးလိုလို၊ ဒိုင္ႏိုေဆာလိုလိုနဲ႔ ဘာမွန္းမသိဘဲ နာမည္ေတြႀကီးေနတာ။

တစ္ရက္က်ေတာ့ အဲ့ေကာင္ ဖ်ားပါေလေရာ။ က်ဳပ္မွာလည္း လူေဆးခန္းပဲ သြားဖူးေတာ့ ဘယ္နားတိရစာၦန္ေဆးခန္း ရွိမွန္းလဲမသိ။

"ပါရာပဲ တိုက္ထားရေကာင္းမလား"

အို ဘာျဖစ္မွန္းမသိ၊ အနာနဲ႔ေဆးလြဲေနမွျဖင့္"

ေနာက္ဆံုး ေရႊဂံုတိုင္ကတိရစာၦန္ ေဆးခန္းတစ္ခုကို မ်က္စိလည္လည္နဲ႔ပဲဲ ေရာက္သြားတယ္။ လာျပၾကတဲ့အထဲမွာ ေခြးေတြအမ်ားဆံုးပဲ။ ေၾကာင္ေတြပါ ပါတယ္။

ဆရာဝန္အကူက က်ဳပ္ကိုလာေမးတယ္။

"နာမည္ေျပာ"

"ေဇယ်ာဝင္း"

"အသက္"

"၂၃"

"ဟင္ … ရွင့္ကိုေမးေနတာ မဟုတ္ဘူး။ ရွင့္ဟာေလးကို ေမးေနတာ"

"ဟင္ ေၾသာ္"

ခက္ၿပီ … နာမည္ကလည္း မရွိ၊ အသက္လည္းမမွတ္ထား၊ မတတ္ႏိုင္ဘူး ၿဖီးရမွာပဲ။

"အသက္က တစ္ႏွစ္ နာမည္က … အင္း … နာမည္က…"

"………………………"

"သိၿပီ … ဦးထြန္းလင္း"

"ဟယ္"

မတတ္ႏိုင္ဘူး၊ ဦးထြန္းလင္းၿခံလမ္းက ဝယ္ခဲ့တာဆိုေတာ့ ဒီနာမည္က မွတ္ရ အလြယ္ဆံုးပဲ။

"ဦးထြန္းလင္း ရွိလား"

"ရွိပါတယ္"

"ေခၚလာလို႔ရပါၿပီ"

ဆရာဝန္က က်ဳပ္ျခင္းထဲကိုၾကည့္ၿပီးေမးတယ္။

"ဘာအေကာင္လဲ"

"ပိုလာ"

"ဟမ္"

"ဒိုင္ႏိုေဆာနဲ႔ အမ်ဳိးေတာ္တယ္လို႔ေတာ့ ေျပာတာပဲ"

"ျပစမ္း … ဟင္ မင္းဟာက ယုန္ႀကီးကို"

"ပိုလာပါဗ်"

"ဘာပိုမွမလာဘူး ယုန္မွ ယုန္အစစ္" 

ေၾသာ္ ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း ဒိုင္ႏိုေဆာကေန ယုန္ျဖစ္သြားရွာၿပီေပါ့။

"ဘာျဖစ္လဲ"

"အစာမစားတာ ဆရာ၊ အရင္ကေလာက္လဲ မေဆာ့ေတာ့ဘူး"

"အဲ႔ဒါ လင္လိုခ်င္ေနတာ"

"ဟင္ ကၽြန္ေတာ့္ဟာက အထီးေလ"

"ဒါဆိုျပ ဘယ္မွာလဲဟိုဥစၥာ"

ခက္ၿပီ … ကိုယ္ေတြလဲ တစ္ခါမွ ရွာမၾကည့္ဖူးဘူး။

သူ႔ေနရာမွာ သူေတာ့ရွိမွာေပါ့ေလ၊ ေပါင္ၾကားထဲ စမ္းလိုက္တယ္။

"ဟင္ ပလိန္းႀကီး"

ခ်ဳိင္းေအာက္ေတြမ်ား ေရာက္ေနသလား။

"ဟယ္ မရွိျပန္ဘူး ဟဲ့ေကာင္ ပါးစပ္ဟစမ္း"

"လုပ္မေနနဲ႔ မင္းေကာင္က အမ"

"ဘုရား ဘုရား"

"လင္သာေပးစားလိုက္ ျပန္ေကာင္းသြားမယ္"

"ဂစ္"

အခုေတာ့ အလုပ္တစ္ခုတိုးလာၿပီေပါ့။

ေငြကုန္ေပါက္ဆိုလည္း ဟုတ္တယ္။ 

ဦးထြန္းလင္းေခၚ ေဒၚထြန္းလင္းအတြက္ လင္ဝယ္ေပးဖို႔ လွည္းတန္းဆိုတဲ့ လူ႐ႈပ္႐ႈပ္ေနရာႀကီးကို ထပ္လာခဲ့ရသည္ တမံု႔ …။