ဖုန္းအနိစၥ

က်ဳပ္ ေတာ္႐ံုဆို ဖုန္းအသစ္မလဲတတ္္ဘူး။ Data ေတြ၊ contact ေတြ ေရႊ႕ရေျပာင္းရတာကို တအားပင္ပန္းတာ… ဒါေပမ့ဲအခုက ဖုန္းအသစ္ကို ဝယ္မွျဖစ္ေတာ့မယ့္ အေနအထား။

ျဖစ္ပံုကဒီလို … စာမူခေလးေတြနဲ႔ စုစပ္ၿပီးဝယ္ထားတဲ့ဖုန္းေလး၊ ေက်ာင္းဝင္းထဲမွာ အသားလြတ္ေပ်ာက္သြားတာက စတာပဲ။

ဖုန္းမရွိေတာ့ တကယ့္ကို ဟာတာတာႀကီးျဖစ္သြားတာ။ မနက္ထဖို႔ alarm ေပးစရာလည္းမရွိေတာ့ဘူး၊ ညမအိပ္ခင္ အပ်င္းေျပ ကလိစရာ၊ ပြတ္စရာလည္း မရွိေတာ့ဘူး။ အိမ္သာတက္တာေတာင္ ဖုန္းမပါေတာ့ .. အနံ႔ကပဲ ပိုနံသလိုလို၊

အခန္းကပဲ ပိုေလွာင္သလိုလိုနဲ႔ ေနမထိ ထိုင္မသာႀကီး။

"ေၾသာ္ … ငါေလးဟာ ဖုန္းမရွိရင္ အီးေတာင္မပါတတ္ေတာ့ပါလား"

အဲဒီဒုကၡေတြေၾကာင့္ ႀကိတ္မွိတ္ၿပီး ဖုန္းအေရာင္းဆိုင္ကို ေရာက္ခဲ့ရၿပီေပါ့။

ဆိုင္ကေတာ့ အိမ္နားနီးနီးနားနားကပဲဆိုေတာ့ကာ … အိမ္ေနရင္းအဝတ္အစားနဲ႔ပဲ ျဖစ္သလိုေလးထြက္ခဲ႔တာေပါ့။

က်ဳပ္လည္း ဆိုင္အေရွ႕ေရာက္ေကာ .. ဆိုင္က ခ်က္ခ်င္းႀကီးတိတ္က်သြားတာ။

"ဆိုင္ရွင္တို႔ … ဗ်ဳိ႕ဆိုင္ရွင္တို႔"

ေတာ္ေတာ္ႀကီးၾကာမွ ကေလးတစ္ေယာက္ ေျပးထြက္လာတယ္။

"လူႀကီးေတြမရွိဘူး ဦးေလး"

"ေၾသာ္ … ဟင္ … အလွွဴလာခံတာ မဟုတ္္ဘူး။ ကာစတမ္မာဟ ကာစတမ္မာ"

ဒီေတာ့မွ ဆိုင္ထဲကလူတစ္ေယာက္ ထြက္လာတယ္၊ သူ႔ခမ်ာ မွန္ပံုးေတြေနာက္ဝင္ပုန္းေနရတယ္ထင္ပါ့။

"စိတ္မရွိပါနဲ႔ဗ်ာ … ဒီမွာက အဲ့သလိုပဲ အလွွဴခံကတအားမ်ားတယ္"

"ေၾသာ္"

"ကာစတမ္မာလား၊ သူေတာင္းစားလားဆိုတာ .. က်ဳပ္တို႔မွာလဲ ႐ုပ္ၾကည့္ ခြဲေနရတဲ့ဘဝ"

"ဟင္ … ေၾသာ္"

"ဆို … ဘယ္ေလာက္တန္ကတ္လဲ"

"တယ္လီေနာ တစ္ေထာင္္ပဲ .. ဟင္… မဟုတ္္ဘူးေလ"

ပါးစပ္ကလည္း ဝယ္ေနက်ဆို ေတာ့ အလိုလိုထြက္ေနတာ။

"ေဘလ္လာဝယ္တာမဟုတ္္ဘူး၊ ဟန္းဆက္လာဝယ္တာ ဟိ ဟိ"

ဆိုင္ရွင္ငတိက က်ဳပ္ကို ေျခဆံုး ေခါင္းဆံုးၾကည့္တယ္။

"ပိုက္ဆံပါလာလား"

"ဟာ … ပါတာေပါ့ ဒီမွာေလ"

ပါလာတဲ့ေက်ာပိုးအိတ္ကို သူယံုေအာင္ၿဖဲျပရေသးတယ္။

"ေအးဗ်ာ … စိတ္မရွိနဲ႔ အခုေခတ္က အမႈေတြကလဲ ေပါသားဗ်၊ သတိဝီရိယနဲ႔ေနပါမွ တန္ကာက်တာကလား"

"အင္းေပါ့ … ဟုတ္တာေပါ့"

"ဝတ္ေကာင္းစားလွဝတ္ထားေပမဲ့ လုႏိုင္ယက္ႏိုင္တာပဲ"

"အင္းေပါ့"

"ေဟာ … ခုဆိုၾကည့္၊ ႐ုပ္ကေထာင္ထြက္လူသတ္သမား႐ုပ္ေပမယ့္ ေငြထုပ္ပါပိုက္လာတဲ့ ကာစတမ္မာလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေနတတ္တာပဲေလ"

"ဟင္ … ေၾသာ္ အင္း အင္းေပါ့ေလ"

"ကဲေျပာ … ဘာအမ်ဳိးအစားထဲက ၾကည့္မလဲ"

"တာ့ခ်္ ဗ်ာ"

"အင္း"

"ကင္မရာလဲ ခပ္ေကာင္းေကာင္းေပါ့"

"အင္း"

"ရမ္ေလးဘာေလးလဲ ဖိုးဂစ္ေလာက္ေပါ့"

"ေၾသာ္ အင္း"

"Android version က 6 ေက်ာ္ရင္ ရပါၿပီ"

"ေၾသာ္ 6 က ေနာက္ဆံုးပဲေလ"

"ခုနစ္ေသာင္းေအာက္ထဲက ဘာရမလဲ"

"ဂဏန္းတြက္စက္ေတာင္ မရဘူး"

"ဂစ္"

"ဘယ့္ႏွယ္ဗ်ာ … လိုခ်င္ေတာ့ အေကာင္းစားေတြခ်ည္းပဲ၊ သံုးမယ့္ေငြကခ်ာဂ်င္တံုးပဲ ဝယ္လို႔ရမယ့္ဟာ … "

"အဲ႔ … အဲ႔တာဆိုလဲ ညီရာ ဘာျဖစ္ျဖစ္ျပၾကည့္ပါ့လား။ ဟီး... ခုနစ္ေသာင္းေအာက္ေပါ့"

"ဒီက ေစာင့္ေန .. မဝင္လာနဲ႔ …"

"မီးျပတ္ေနလို႔လား"

"မဟုတ္္ဘူး၊ က်ဳပ္ဆိုင္က လူစိမ္းအဝင္မခံဘူး"

"ဟင္ … ေၾသာ္"

ၾကည့္အုံး … ဖုန္းဆိုင္ဖြင့္ၿပီး လူစိမ္းက်အဝင္မခံဘူးတဲ့။

"ၾကည့္ခ်င္တဲ့ဟာ အဲ႔သည္ကလွမ္းေျပာ"

"ေၾသာ္"

"ဒီဟာ ႀကိဳက္လား"

"ဟင့္အင္းေသးတယ္ ညီ .. အစ္ကိုက အျပားႀကီးႀကီးလိုခ်င္တာ... ဟိုေထာင့္ကဟာမ်ဳိး"

"ဒါလား"

"သူ႔ေဘးက တစ္ခုေက်ာ္"

"ဒါ"

"ေက်ာ္လိုက္အံုး"

"ဒါ"

"အဲ့ဒါ"

တကယ္ပါဗ်ာ … ဘယ္ႏိုင္ငံမွာမွမရွိေသးတဲ့ ဖုန္းဝယ္နည္း၊ လိုခ်င္တဲ့ဟာကို အဝကေန လွမ္းေအာ္ေျပာေနရတာ။

"ခင္ဗ်ား ေရြးတာမဆိုးဘူး၊ ဒါပဲယူ … ထပ္မေ႐ြးနဲ႔ေတာ့"

"ေၾသာ္ … အင္း"

ကဲ … ဘယ္ေလာက္ ဆက္ဆံေရး ေျပျပစ္တဲ့ ဆိုင္လဲ။

"ဒါ တ႐ုတ္ကထုတ္တာ အေပါစားပဲ"

"ေၾသာ္ ကလုန္းကိုး"

"ခင္ဗ်ားနဲ႔ တန္တယ္၊ ဒါပဲယူ "

"ဟင္ … ေၾသာ္ တစ္တစ္ခြခြပါလားေနာ္"

"ဒါေပမဲ့ ဒီဖုန္းမွာ .. အားနည္းခ်က္ကေလးေတြေတာ့ ရွိတယ္ေပါ့့ေနာ္"

"အင္း"

"ဂူဂဲ မရဘူး"

"ေၾသာ္"

"ကင္မရာ မေကာင္းဘူး"

"အင္း"

"စပီကာက အက္တယ္၊ တစ္ခါတေလ လာတစ္ခ်က္၊ မလာတစ္ခ်က္"

"ဟယ္"

"ခင္ဗ်ားက ဖုန္းကိုေတာက္ေလွ်ာက္ၾကည့္ေနမွျဖစ္မွာ ဒါမွ ဖုန္းလာရင္ ခင္ဗ်ားသိမွာေလ"

"ေၾသာ္ … ၿပီးေတာ့ေကာ"

"ျမန္မာေဖာင့္က ယူနီကုတ္္ပဲရတယ္"

"ဟယ္ … အဲ့ေတာ့"

"ခင္ဗ်ား အေကာင့္႐ိုက္ထည့္"

႐ိုက္ထည့္လိုက္ေတာ့့ အံမယ္ လိုင္းဆြဲအားေတာ့ ေကာင္းသားဟ။

"ဒီလိုေလးေတြ ေပၚေနတာပါပဲ"

"ဟင္"

ၾကည့္လိုက္ေတာ့ စာေတြက အေပါင္းေတြေကာ၊ အႏႈတ္ေတြေကာ၊ အတံုးေတြေကာ အတြန္႔ေတြေကာ။

"ဘာေတြ.... ေရးထားတာလဲ ဟင္"

"ဝမ္းခ်ဳပ္ေနတယ္ ဖိုက္တင္းလို႔မန္႔ေပးသြားတဲ့… ဖီြ"

သူဖတ္တတ္တယ္၊ က်ဳပ္မဖတ္တတ္္ဘူး။

"ဒါ … ဒါကေကာ ဟင္"

"ေခး ဒီေန႔ပဲေသြးဆံုးသြားၿပီ၊ ေအာဖန္႔တို႔ ေခးကိုအရင္လိုခ်စ္ၾကေသးရဲ႕လားတဲ့" "ဟာဗ်ာ … ခင္ဗ်ားအေကာင့္ကလည္း ဘယ္လိုလူေတြလဲဗ်ာ"

"ေအး ေအးပါကြာ မဖတ္ျပခိုင္းေတာ့ပါဘူး"

အဲ့ဒါမွ ဒုကၡ … ျမန္မာစာမရေတာ့အြန္လိုင္းလည္း တက္လို႔မရ၊ စာလည္းေရးလို႔မရ တိုင္ေတာ့ပတ္ၿပီ … သူ႔ဖုန္းကလည္း မေကာင္းတာေတြခ်ည္းဘဲ။

"ႏို႔ေနပါအံုး … မင့္ဖုန္းက ဘာေကာင္းတုံး"

"ဖုန္းေျပာလို႔ရတယ္ေလ"

"ဟင္ … ေၾသာ္"

"ေၾသာ္ က်န္ေသးတယ္"

နာမည္ႀကီးဟိုဖုန္းေတြမွာပါတဲ့ system တစ္ခု သူ႔မွာပါတယ္"

"ေအး ေျပာစမ္းပါအံုး"

"အားသြင္းရင္ ပူတယ္"

"အယ္"

"ဖုန္းေျပာရင္ ပူတယ္"

"ဟင္"

"ဘာမွမလုပ္္ဘဲ ဒီအတိုင္းထားထားရင္ေတာာ့ ခပ္ေႏြးေႏြးေလးပဲ"

"ေၾသာ္"

ေနာက္ဆံုးေတာ့ အဲ့သည္ဖုန္းပဲ ႀကိတ္မွိတ္ၿပီးဝယ္သံုးရတာေပါ့ဗ်ာ။

ဒါေပမဲ့ သိပ္မၾကာဘူး ေက်ာင္းသားေရးရာက ဆက္သြယ္လာတယ္၊ သူတို႔ဆီမွာ ဖုန္းငါးလံုးေလာက္ေရာက္ေနတယ္တဲ့။

ဘာေျပာေကာင္းမလဲ ဝမ္းသာတာေပါ့ဗ်ာ .. ကိုယ့္ဖုန္းကိုယ္ျပန္ရေတာာ့မွာကိုးဗ်။

ေက်ာင္းသားေရးရာကို ခ်က္ခ်င္းလိုက္သြားတယ္။

စားပြဲေပၚတင္ထားတဲ့ ဖုန္းေတြထဲ ကိုယ့္ဖုန္းကိုရွာၾကည့္တယ္ မေတြ႕ဘူး။

ဆရာက က်ဳပ္ဖုန္းအမ်ဳိးအစားရယ္၊ အေရာင္ရယ္ေမးတယ္။ ေျပာျပလိုက္ေတာ့ ခဏေစာင့္ဆိုၿပီး အံဆြဲထဲကေန လက္ကိုင္ပဝါေလးနဲ႔ ေသေသခ်ာခ်ာ ထုပ္လာေပးတယ္။

အံမယ္ … က်ဳပ္ဖုန္းကို တျခားဖုန္းေတြနဲ႔ေတာင္ ေရာမထားဘူး။ သီးသီးသန္႔သန္႔ထားေပးထားတာဗ်။

"ေရာ့့ … ေသေသခ်ာခ်ာကိုင္ ကားႀကိတ္ခံရတာ တစ္စစီ"

"ဟင္"

ရင္ထဲေတာင္ ဆို႔သြားတယ္၊ က်ဳပ္မွာေတာ့ လက္ကိုင္ပဝါနဲ႔ထုပ္ေပးထားတာကို ေက်းဇူးေတြတင္လိုက္ေသးတယ္။ လက္စသတ္ေတာ့ တစ္စစီကိုး။

ကားနဲ႔ႀကိတ္လိုက္တဲ့ခ်ာတိတ္လည္း ရွိေနရဲ႕။

"ဘယ္လို … ျဖစ္""ကၽြန္ေတာ္ မမွားဘူးေနာ္ … ကၽြန္ေတာ္ လံုးဝမမွားဘူး"

ေၾသာ္ … ဘာမွေတာင္မေျပာရေသးဘူး။

"မဟုတ္ေသးဘူးေလ … ငါ့ဖုန္းကို ဘယ္မွာေတြ႕ၿပီး တက္ႀကိတ္မိတာလဲ ဆိုတာ … "

"ကၽြန္ေတာ္မမွားဘူး၊ ကၽြန္ေတာ့္အမွား လံုးဝမဟုတ္္ဘူး"

"ဟိတ္ေကာင္ … မင္းကို ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲဆိုတာ အက်ဳိးသင့္အေၾကာင္းသင့္ေမးေနတာ .. မင္းမွားတယ္လို႔ေျပာေသးတာမဟုတ္္ဘူး၊ ဖင္ပိတ္ျငင္းမေနနဲ႔"

ဆရာကိုယ္တိုင္ ဝင္ေဟာက္ေတာ့မွ ငတိက မ်က္ေပတံုးႀကီး ကလယ္ကလယ္နဲ႔ ေျပာျပတယ္။

"ျဖစ္တာက အာခီေဆာင္အေရွ႕မွာ ျဖစ္တာ"

"အင္း"

"ကၽြန္ေတာ္က ကားနဲ႔ ကန္တင္းန္ကို အသြား"

"အင္း"

"ဖုန္းက ကားေရွ႕ကေန ဝုန္းဆိုျဖတ္ေျပးတာ"

"ဟယ္"

"အဲ့သည္မွာ တက္ႀကိတ္မိတာ ..ဖုန္းမွားတာ၊ ကၽြန္ေတာ္္မမွားဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ လံုးဝမမွားဘူး"

"ေၾသာ္"

ဘာမွလဲ ျပန္မေျပာခ်င္ေတာ့ …

သူေျပာပံုအရဆိုရင္ အခန္႔မသင့္ရင္ က်ဳပ္ဖုန္းပါ ေထာင္က်မယ့္ကိန္း။

လက္ကိုင္ပဝါထုပ္ကေလးကို ကိုင္ၿပီးျပန္ထြက္ခဲ့တယ္။ လက္ထဲမွာ တစ္စစီျဖစ္ေနတဲ့ဝိညာဥ္မဲ့ဖုန္း ခါးၾကားထဲမွာက ခုနစ္ေသာင္းတန္ ကလုန္းဖုန္း။

ဒီလိုအျဖစ္မ်ဳိး ထပ္မျဖစ္ေအာင္ က်ဳပ္ရဲ႕ကလုန္းဖုန္းေလးကို လမ္းစည္းကမ္း၊ ယာဥ္စည္းကမ္းမ်ား သင္ထားရေပအံုးမည္။